اروتیک سیکا

سیکا مردم ستون مرکزی جزیره‌ی فلورس در مجمع‌الجزایر اندونزی، در شرق بالی هستند، جایی که جزیره میان رشته‌کوه‌های آتشفشانی و سواحل درازی که رو به دریای ساوو و دریای فلورس دارد باریک می‌شود. سرزمین اصلی آنان، ناحیه‌ی سیکا، نام خود را از روستای ساحلی قدیمی سیکا در ساحل جنوبی گرفته است، مقر دربار یک راجای کوچک که پرتغالی‌ها در قرن شانزدهم به آن رسیدند و هلندی‌ها بعدها آن را در نقشه‌ی استعماری شرقی خود جذب کردند. این تماس اولیه‌ی ایبری همچنان نقطه‌ی عطفی است که این گروه را شکل می‌دهد: سیکاها در اکثریت قاطع کاتولیک‌اند و پیش از بیشتر جوامع کاتولیک در آسیا چنین بوده‌اند. مراسم عشای ربانی، جشن‌های قدیسان و چرخه‌ی سال کلیسایی به‌جای آنکه از بیرون بر زندگی روستایی تحمیل شوند، در آن بافته شده‌اند، و رژه‌های هفته‌ی مقدس در لارانتوکا و اطراف ماومره شرکت‌کنندگانی را از سراسر جزیره جذب می‌کنند.

زبان سیکا به خانواده‌ی آوسترونزیایی تعلق دارد، در خوشه‌ی فلورس-لمباتا، آنقدر به گفتار همسایگان لیو و لاماهولوت نزدیک است که واژگان و آهنگ را با آنان مشترک دارد، و آنقدر متمایز است که به محض سخن گفتن، هویت یک سیکایی را آشکار می‌کند. گروه از درون یکدست نیست. سیکای ساحلی، سیکای کرووی داخلی روستاهای کوهستانی، و جماعات تانا آی در شرق هرکدام گویش و تأکید ویژه‌ی خود را بر آداب قدیمی ادات در کنار کلیسا دارند. تانا آی به‌ویژه به‌خاطر حفظ آیین‌ها شناخته می‌شود: روایت‌های آفرینش، گفتار تشریفاتی، و اقتدار بزرگان تبار، که به موازات مراسم کاتولیکی جریان دارند نه آنکه جایگزین آن شده باشند.

در زندگی روزمره، سیکاها کشاورز و بافنده‌اند. زمین‌های کوهستانی برنج، ذرت و کاساوا می‌کارند و برای فروش قهوه و کاکائو؛ ساحل به ماهیگیری و نمک‌سازی روی می‌آورد. سنت بافندگی نشانه‌ی فرهنگی‌ای است که غریبه‌ها معمولاً نخست با آن آشنا می‌شوند: ایکات سیکا که روی دارهای کمری از پنبه‌ی دست‌ریس و رنگ‌شده با نیلی و ریشه‌ی مورندا بافته می‌شود، نقش‌هایی دارد که به تبارها و روستاهای مشخص تعلق دارد و از نظر تاریخی رتبه، ازدواج و سوگ را نشان می‌داده است. پارچه‌ی خوب سیکایی ماه‌ها کار می‌برد، و این هنر یکی از چیزهایی است که ناحیه کوشیده آن را زنده نگه دارد، در حالی که سیکاهای جوان‌تر به ماومره، بالی یا دورتر برای کار مزدی می‌روند.