اروتیک سیامی‌های مالزی

سیامی‌های مالزی بوداییانی هستند که به زبان تایلندی سخن می‌گویند و پیش از پیدایش مرز کنونی، در شمال شبه‌جزیره ملایو زندگی می‌کردند. روستاهای آنان در دشت‌های برنج و نزدیک دهانه رودخانه‌های کلانتان، کداه و پرلیس قرار دارد، و جیب‌های کوچک‌تری در پراک، ترنگانو و پنانگ دیده می‌شود. اغلب می‌توان یکی از جوامع آنان را از جاده تشخیص داد: معبد wat با سقف نارنجی و طبقه‌بندی‌شده‌اش بالای مزارع برنج سر برمی‌آورد، در بخشی از کشور که مسجد نشانه‌ی آشناتری است.

وجود آنان بازمانده‌ی مرزهای سیاسی قدیمی‌تر است. قرن‌ها سلطنت‌های شمال ملایو به دربار سیام خراج می‌فرستادند و روستاهای کشاورزی تایلندی‌زبان در میان روستاهای ملایایی شکل گرفتند. پیمان انگلیس-سیام در سال 1909 کداه، کلانتان، پرلیس و ترنگانو را تحت کنترل بریتانیا قرار داد. سیامی‌های آنجا ناگهان خود را در سوی ملایایی یک خط مرزی تازه یافتند، در حالی که خویشاوندانشان در ناراتیوات، سونگخلا و ساتون در سوی دیگر بودند. آنان مالزیایی شدند، اما دیدار خانوادگی، زیارت و ازدواج همچنان به‌طور معمول از این مرز عبور می‌کنند.

نحوه‌ی سخن گفتنشان به محل زندگی‌شان بستگی دارد. جوامع کداه و پرلیس گویش‌های تایلندی جنوبی را سخن می‌گویند که به گویش‌های آن سوی مرز نزدیک است. سیامی‌های کلانتان زبانی سخن می‌گویند که در اثر تماس طولانی با ملایوی کلانتان شکل گرفته است. تقریباً همه به ملایوی مسلط‌اند، اغلب با گویش محلی و نه با زبان معیار. تایلندی معیار در کلاس‌های معبد آموخته می‌شود، جایی که برای خواندن متون مقدس به کار می‌رود و پیوند با تایلند را زنده نگه می‌دارد.

آیین بودایی تراوادا تقویم را تعیین می‌کند و بخش بزرگی از زندگی روستایی را شکل می‌دهد. معبد نقش مدرسه، تالار اجتماعات و مرکز آیینی را دارد و جوانان به‌طور سنتی مدتی را به‌عنوان نوآموز یا راهب سپری می‌کنند. ناحیه‌ی توم‌پات در کلانتان به معابدش شهرت دارد، از جمله Wat Phothivihan با مجسمه‌ی عظیم بودای خفته‌اش، که بازدیدکنندگانی از سراسر مالزی را جذب می‌کند. اما Songkran و Loy Krathong رویدادهای جمعی‌اند و عمل بودایی به‌آسانی در کنار باورهای کهن‌تر به ارواح و نگهبانان جای می‌گیرد.

برخی چیزها کمتر شناخته شده‌اند. گرچه سیامی‌ها ملایایی نیستند، برخی امتیازاتی را که مالزی برای bumiputera در نظر گرفته به آنان داده است، به‌پاس مدت طولانی زندگی‌شان در آنجا. در کلانتان، آنان به زنده نگه داشتن menora کمک می‌کنند، نمایش آیینی آوازخوانی و رقصی که با جنوب تایلند مشترک است و برای مخاطبانی اجرا می‌شود که مدت‌هاست روستاییان ملایایی را نیز شامل می‌شود. در کداه و پرلیس، Sam-Sam، مسلمانانی با تبار مختلط سیامی و ملایایی، نشان می‌دهند که مرز میان سیامی و ملایایی در زندگی روزمره چقدر سست بوده است.