اروتیک کرینچی

مردم کرینچی در دره‌ای مرتفع زندگی می‌کنند که رشته‌کوه‌های بوکیت باریسان آن را محصور کرده‌اند، جیبی در مرکز سوماترا با ارتفاع حدود 800 متر، و کوه کرینچی، بلندترین آتشفشان اندونزی، بر انتهای شمالی آن سر برافراشته است. این جغرافیا بیشترِ آنچه آنان را متمایز می‌کند توضیح می‌دهد. کف دره شالیزار آبی است، دامنه‌ها زیر کشت دارچین و قهوه و چای‌اند، و قرن‌ها تنها راه ورود به آن کوره‌راه‌های پیاده از روی تیغه‌های کوه بود. از نظر اداری به استان جامبی تعلق دارند، در شهرستان‌های کرینچی، مرانگین و بونگو و شهر سونگای پنوه، با جوامعی آن‌سوی مرز در سوماترای غربی. در قرن نوزدهم برخی خانواده‌ها به شبه‌جزیره مالایی رفتند و نوادگان‌شان هنوز در نگری سمبیلان، سلانگور و جاهای دیگر کرانه غربی مالزی قابل شناسایی‌اند.

زبان آنان از گروه زبان‌های مالایی‌تبار است و خویشاوند زبان مالایی و مینانگ‌کابائو، اما خویشاوندی عجیب: واژه‌های کرینچی هجای پایانی خود را بسته به نقشی که در دستور زبان ایفا می‌کنند تغییر می‌دهند، تناوبی که زبان‌شناسان را مدت‌ها مشغول کرده و فهم این گفتار را برای گویشور مالایی دشوار می‌کند. گویش‌ها از روستایی به روستای دیگر فرق می‌کنند. مردم کرینچی همچنین با خط incung، شاخه‌ای محلی از خط‌های rencong، می‌نوشتند؛ این نوشته‌ها بر بامبو و شاخ گاومیش و پوست درخت حک می‌شد و به‌جای کتابخانه‌ها در خانه‌ها به‌عنوان میراث خانوادگی نگهداری می‌شد. همین عادتِ نگهداری اسناد در خانه سبب شد که کهن‌ترین نسخه برجای‌مانده به زبان مالایی، یک مجموعه قوانین از قرن چهاردهم، در روستای تانجونگ تانه پیدا شود نه در بایگانی یک کاخ. این میراث‌ها که sko نامیده می‌شوند در kenduri sko باز، هوا داده و خوانده می‌شوند؛ ضیافتی که در آن عنوان‌های adat نیز به سران تبارها داده می‌شود. نسب و مالکیت از راه زنان می‌گذرد، در گروه‌های مادرتبار که زمانی در rumah larik زندگی می‌کردند، ردیف‌های بلند خانه‌های به‌هم‌پیوسته که میان خانواده‌های خویشاوند مشترک بود. اسلام زود به اینجا رسید و اکنون تقریباً همگانی است، سنی و شافعی، و در کنار adat قرار دارد نه آنکه جای آن را بگیرد. هلندی‌ها تا لشکرکشی نظامی در سال 1903 کنترل دره را به دست نگرفتند، که حتی با معیارهای سوماترا دیر بود و بخشی از دلیل سالم ماندن نهادهای محلی همین است. امروز کاسیای کرینچی در ظرف‌های دارچین سراسر جهان سر درمی‌آورد، مزرعه چای کایو آرو از بزرگ‌ترین مزارع منفرد در هر جایی است، و پارک ملی لبه‌های دره را به‌صورت جنگل حفظ می‌کند.