اروتیک کرک‌ها

کِرِک‌ها خود را بر اساس آب نامیدند: ankalgakku، یعنی مردم کنار دریا. این تقریباً تمام جغرافیای ایشان است: نواری باریک از ساحل Bering Sea در جنوب‌شرقی Chukotka که از Cape Navarin تا سمت Gulf of Anadyr امتداد دارد. درخت نیست، بیشتر سال باد از سوی دریا می‌وزد و مه گاهی هفته‌ها می‌ماند. آنچه ایشان را از هر همسایه‌ای جدا می‌کرد این بود که جابه‌جا نمی‌شدند. چوکچی‌ها و کورَک‌ها زندگی خود را حول گله‌های گوزن شمالی ساخته بودند و همراه گله‌ها کوچ می‌کردند. کِرِک‌ها گله‌داری نمی‌کردند. از ساحل و روی یخ شکار فُک می‌کردند، در دهانه رودخانه‌ها ماهی می‌گرفتند، تخم پرندگان و سبزی و هرچه را جزر و مد بر جای می‌گذاشت گرد می‌آوردند، و سگ پرورش می‌دادند. اهمیت سگ‌ها بیش از آن است که این جمله نشان می‌دهد: سگ‌های کِرِک در سراسر ساحل خریدار داشتند و کشیدن با سگ، نه گوزن شمالی، وسیله‌ای بود که خانواده با آن هر چیز سنگینی را جابه‌جا می‌کرد. اما همین وضع آسیب‌پذیرشان هم می‌کرد. گردآورندگان پوست روس در اواسط سده هفدهم به Anadyr رسیدند و در سراسر سده هجدهم چوکچی‌های در حال گسترش بارها به سکونتگاه‌های ساحلی یورش بردند و خانوارهای کِرِک را به‌عنوان وابسته در خود جذب کردند. یکپارچه‌سازی شوروی روستاهای کوچک در اواسط سده بیستم این روند را به پایان رساند و آنچه باقی مانده بود را به سکونتگاه‌های مختلط برد که در آن‌ها چوکچی و روسی زبان‌های کاری بودند.

زبان کِرِک به خانواده Chukotko-Kamchatkan، در شاخه چوکوتکایی آن، تعلق دارد و آنقدر به زبان کورَک نزدیک است که برخی زبان‌شناسان آن را گویشی از آن دانسته‌اند، اما امروزه بیشتر ایشان آن را زبانی مستقل می‌دانند. این زبان دو گویش داشت: یکی حول Mainypilgino در جنوب و دیگری حول Khatyrka و Navarin در شمال، که گزارش شده فاصله‌شان بسیار زیاد بوده است. این زبان به‌عنوان زبان گفتاری از میان رفته و آنچه باقی مانده فرهنگ‌نامه‌ای و مجموعه‌ای از ادبیات شفاهی است که عمدتاً توسط یک مردم‌نگار به نام Vladilen Leontiev در دهه‌های 1960 و 1970 ثبت شده است. بخش بزرگی از آن مواد حول محور Kutkynnyaku the Raven می‌گردد، آفریننده‌ای حریص، مبتکر و مرتب تحقیرشده که کِرِک‌ها آن را با کورَک و ایتلمن‌ها مشترک دارند. آیین غسل تعمید ارتدکس در قرن نوزدهم رسید و بر روی کارهای شامانی نشست، نه آنکه جای آن‌ها را بگیرد. از آنجا که سرشماران معمولاً کِرِک‌ها را چوکچی ثبت می‌کردند، ایشان پیش از آنکه در واقعیت ناپدید شوند، تقریباً روی کاغذ محو شدند. سرشماری‌های روسیه در این قرن ایشان را با ارقامی تک‌رقمی شمرده‌اند. آنان همچنان در فهرست فدرال اقوام بومی کم‌جمعیت شمال آمده‌اند و آن شمار اندکی که این نام را ادعا می‌کنند در ناحیه Beringovsky و Anadyr زندگی می‌کنند.