اروتیک کل اجر

نام آن به روشنی گویاست: کل اجر یعنی مردم اجر، و این کنفدراسیون با همان سرزمین تعریف می‌شود، فلات ماسه‌سنگی تاسیلی ناجر و واحه‌هایی که پیرامون آن پراکنده‌اند. این لبه شمال‌شرقی جهان توارگ است، جایی که صحرای الجزایر و صحرای لیبی به هم می‌رسند. کل اجر قرن‌ها شهرهای مهم آن منطقه را در اختیار داشتند: جانت در سوی الجزایری، و غات و اوباری در فزان لیبی. غات شهر کاروان‌ها بود بر مسیری که از طرابلس به سوی آیر و شهرهای هوسا امتداد داشت، و کار راهنمایی، حفاظت و مالیات‌گیری از این آمدوشد به کنفدراسیون وزن و اعتبارش را داد.

مانند سایر توارگ‌ها، جامعه‌ای لایه‌لایه ساختند از تبارهای اشرافی، قبایل وابسته‌ای که خراج می‌پرداختند، طایفه‌های دینی، آهنگران پیشه‌ور و کشاورزان وابسته‌ای که در باغ‌های واحه کار می‌کردند. قدرت در دست آمنوکال بود، و خاندان حاکم کهن ایمنان سرانجام این جایگاه را به اوراغن واگذار کرد. قرن بیستم ضربه‌ای عمیق‌تر زد. فرانسه جانت را گرفت، ایتالیا تا غات پیش رفت، و در جنگ جهانی اول جنگجویان اجر به قیامی پیوستند که سنوسی‌ها پشتیبانی‌اش می‌کردند و علیه هر دو برخاسته بود. مرز استعماری که میان قلمروهای فرانسه و ایتالیا کشیده شد، درست از میان سرزمین اجر می‌گذرد و به صورت مرز میان الجزایر و لیبی باقی مانده است، از این رو خانواده‌ها و چراگاه‌هایشان در دو کشور قرار گرفته‌اند.

زبانشان تماهق است، گونه شمالی زبان توارگی، زبانی بربری از خانواده آفروآسیایی. خود این نام تغییرات آوایی‌ای را نشان می‌دهد که در گفتار توارگ جریان دارد: همان واژه در مالی تاماشق و در نیجر تاماجق تلفظ می‌شود. عربی بر مدرسه‌ها، بازارها و دولت در دو سوی مرز سلطه دارد و بیشتر افراد کل اجر به آن سخن می‌گویند، اما تماهق زبان خانه و اردوگاه باقی مانده است. خط توارگ، تیفیناغ، در کتیبه‌های کوتاه و پیام‌های شخصی همچنان به کار می‌رود. اسلام در اینجا سنی و بر مذهب مالکی است، اما آداب توارگ آن را به شیوه‌های آشکاری شکل داده است: مردان، نه زنان، چهره را با تاگلموست نیلی یا سفید می‌پوشانند.

یکی از آیین‌هایی که بیگانگان اندکی از آن خبر دارند، سبیبای جانت است. هر سال در عاشورا، دو محله رقیب واحه در مراسمی گرد هم می‌آیند که در آن آواز، زنانی که طبل می‌زنند و مردانی که با لباس کامل می‌رقصند حضور دارند، مسابقه‌ای آیینی که هدفش حفظ صلح میان آنهاست. یونسکو در سال 2014 آن را به رسمیت شناخت. فلات پیرامون شهر نقش‌های سنگی از گله‌داران و زرافه‌ها را از صحرایی سبزتر در خود دارد، و تادرارت آکاکوس در نزدیکی غات نقش‌های بیشتری دارد. راهنمایی بازدیدکنندگان به این مکان‌ها به معیشتی واقعی بدل شد، معیشتی که به‌شدت از ناامنی آسیب دید، به‌ویژه در لیبی پس از 2011، زمانی که اوباری شاهد درگیری‌های سنگین میان توارگ‌ها و تبوها بود. گله‌داری، تجارت و پیوندهای خانوادگی در دو سوی مرز همچنان ادامه دارد.