اروتیک ایفوگائو

ایفوگائوها خود را به نام تپه‌ها نامیدند: i- برای اهالی، و pugo برای زمین بلند. آنان در کوردیلرای مرکزی در شمال لوزون زندگی می‌کنند، در استانی که نامشان را دارد و در دره‌های اطراف آن، و آنچه بیش از همه آنان را مشخص می‌کند یک اثر مهندسی است. مزارع برنج آبی پلکانی بر دامنه کوه‌ها بالا می‌روند، پشت دیوارهایی از سنگ چیده‌شده و گل کوبیده، و با کانال‌هایی آبیاری می‌شوند که از بیشه‌هایی به نام muyong کشیده شده‌اند؛ بیشه‌هایی که خانواده‌های جداگانه مالک آن‌اند و بالای مزارعشان نگهداری می‌کنند. جنگل آب را نگه می‌دارد، آب برنج را تغذیه می‌کند، و خانواده‌ای که درختانش را بی‌توجه رها کند محصولش را از دست می‌دهد؛ به همین دلیل مالکیت زمین و مدیریت حوزه آبخیز یک تصمیم واحدند. مدت‌ها تصور می‌شد که این پلکان‌ها دو هزار سال قدمت دارند. کاوش‌های باستان‌شناختی اخیر در اطراف کیانگان چیزی جالب‌تر نشان می‌دهد: بیشتر پلکان‌های برنج آبی چند قرن قدمت دارند و در قرن هفدهم به سرعت گسترش یافتند، زمانی که مردم به ارتفاعات کوچ کردند و ایفوگائوها یک بلندی قابل دفاع را به اقتصاد برنجی بدل کردند، در حالی که پادگان‌های اسپانیایی در پایین کوه بارها در تسلط بر کوهستان ناکام ماندند.

زبان واحدی به نام ایفوگائو وجود ندارد. توالی، آیانگان، آمگاناد، باتاد و مایویائو خویشاوندان نزدیکی در شاخه کوردیلرایی زبان‌های استرونزی‌اند؛ در حاشیه‌ها تا حدی یکدیگر را می‌فهمند، اما در مرکز نه، و این تقریباً شیوه کار جامعه ایفوگائو بود: گروه خویشاوندی پس از گروه خویشاوندی، روستا پس از روستا، بی‌آنکه رئیسی بالای سرشان باشد، و اختلافات با میانجی‌ای به نام monkalun حل‌وفصل می‌شد. ثروت عمومی و پرهزینه بود. خانواده kadangyan با میزبانی از جشن‌ها جایگاه خود را به دست می‌آورد، و نشانه آن hagabi بود، نیمکت بزرگ و منبت‌کاری‌شده‌ای برای لم دادن که کل جامعه آن را از جنگل به خانه می‌کشیدند. امروزه بیشتر ایفوگائوها مسیحی‌اند، کاتولیک یا پروتستان، اما دین کهن زیر آن ناپدید نشد. مردم‌نگاران بیش از هزار خدا و روح نیای نام‌دار ثبت کرده‌اند؛ کاهنان mumbaki هنوز برای برداشت محصول، بیماری و مراسم تدفین دعا می‌خوانند، و پیکره‌های منبت‌کاری‌شده bulul در انبارهای غله به عنوان نگهبانان برنج می‌ایستند و با خون و شراب برنج تغذیه می‌شوند. hudhud، حماسه بلند و آوازخوانی که با یک صدا رهبری می‌شود و گروه کر پاسخ می‌دهد، به برداشت محصول، مراسم سوگواری و bogwa تعلق دارد، یعنی بیرون آوردن استخوان‌های یک خویشاوند و دوباره پیچیدن آن‌ها سال‌ها پس از دفن. ژنرال یاماشیتا در سپتامبر 1945 در کیانگان تسلیم شد. فشار امروز آرام‌تر است: جوانان به مانیلا و برای کار به خارج از کشور می‌روند، پلکان‌ها بی‌سرپرست می‌مانند، و آن‌هایی که باقی مانده‌اند را هر کسی که به بانائوئه می‌آید عکس می‌گیرد.