اروتیک حجام‌ها

حجام‌ها نام خود را از کارشان گرفته‌اند. حجام در عربی به کسی گفته می‌شود که حجامت انجام می‌دهد، یعنی هنر درمانی کهن اسلامی که با جام خون می‌گیرد. در شمال هند و پاکستان این واژه به معنای آرایشگر مسلمان شد که سر و ریش را می‌تراشید، حجامت می‌کرد و پسران را ختنه می‌کرد. بسیاری از اعضای این جامعه امروزه خود را سلمانی می‌نامند، به نام سلمان فارسی، یار پیامبر که آرایشگران مسلمان سراسر جنوب آسیا او را حامی خود می‌دانند. این تغییر عمدی است. نام حجام ننگ برچسب یک کاست خدماتی را با خود داشت، در حالی که سلمانی این جامعه را به صدر اسلام و به مردی با جایگاه واقعی در آن پیوند می‌دهد.

آنان در سراسر ایالت‌های اوتار پرادش، بیهار، دهلی و ایالت‌های همسایه زندگی می‌کنند و در پاکستان نیز هستند، جایی که همین جامعهٔ حرفه‌ای اغلب نای خوانده می‌شود، به‌ویژه در پنجاب. تقسیم سال 1947 خانواده‌ها را میان دو کشور جدا کرد. زبان آنان به محل زندگی‌شان بستگی دارد. بسیاری در خانه و در زندگی دینی به اردو سخن می‌گویند، در کنار یک زبان محلی هندوآریایی مانند گویشی از هندی در دشت گنگ یا پنجابی. در این مورد آنان با نای‌های هندو، کاست آرایشگران در آن سوی مرز دینی، همانندند. این دو گروه زبان، روستاها و حرفه را با هم شریک‌اند، اما حجام‌ها در درون بیرادری مسلمان خود ازدواج می‌کنند.

آنان مسلمان سنی‌اند و حرفه‌شان با آیین‌های اسلامی پیوند دارد. آرایشگر در عقیقه سر نوزاد را می‌تراشد و در گذشته این آرایشگر بود که ختنه‌ای را انجام می‌داد که جایگاه پسر را در دین مشخص می‌کرد. در اقتصاد سنتی روستا، خانوادهٔ حجام به دایره‌ای ثابت از خانواده‌های حامی خدمت می‌کرد و مزدش را در موسم برداشت محصول به صورت غله می‌گرفت، نه به ازای هر اصلاح. آرایشگر همچنین به عنوان پیام‌رسان کار می‌کرد و دعوت‌های عروسی و درخواست‌های خواستگاری را از خانه‌ای به خانهٔ دیگر می‌برد.

بیشتر آن جهان از میان رفته است. آرایشگران روستاها صاحب آرایشگاه‌هایی در شهرهای شمال هند و پاکستان شدند و بسیاری از خانواده‌ها این حرفه را کاملاً رها کردند. اما مسئلهٔ جایگاه اجتماعی از میان نرفته است. در هند، حجام‌ها در چند ایالت در شمار طبقات عقب‌ماندهٔ دیگر (Other Backward Classes) فهرست شده‌اند. آنان همچنین بخشی از جنبش پسماندا هستند که استدلال می‌کند نظام کاستی هنگام گرویدن مردم جنوب آسیا به اسلام از میان نرفت و اینکه جوامع مسلمان طبقهٔ کارگر باید به‌خودی‌خود به‌عنوان گروه‌هایی محروم به رسمیت شناخته شوند.