اروتیک غماره

غماره‌ها مردمان کوهستانی غرب ریف مراکش‌اند، نوار ساحلی و دامنه‌های پرشیب درونی که از تتوان به سوی شرق امتداد می‌یابد، جایی که تیغه‌های سنگ آهکی تند به سوی مدیترانه سرازیر می‌شوند و باران از سوی دریا می‌آید، به شیوه‌ای که تقریباً در هیچ جای دیگر کشور دیده نمی‌شود. این رطوبت همه‌چیز را دگرگون می‌کند: جنگل‌های بلوط و چوب‌پنبه به جای بوته‌زار، دامنه‌های پلکانی که با دست کشت می‌شوند، و خانه‌های روستایی با سقف‌های شیب‌دار از کاشی و کاه، سیلوئتی که برای هر کسی که انتظار سقف‌های گلی مسطح جنوب را دارد بیگانه به نظر می‌رسد. هویت غماره پیش از هر چیز قبیله‌ای است. این نام دسته‌ای از قبایل را در بر می‌گیرد، از جمله بنی بوزرا، بنی منصور، بنی زیات و بنی سلمان، که آن‌قدر در این ساحل زیسته‌اند که نویسندگان عرب سده‌های میانه آنان را یک بلوک واحد می‌شمردند، و امروز در درون جهان گسترده‌تر جبالة در شمال‌غرب قرار دارند بی‌آنکه کاملاً در آن حل شوند.

زبان روشن‌ترین مرز است. بیشتر غماره‌ها امروز به عربی کوهستانی جبلی سخن می‌گویند، گویشی کوهستانی که لایه‌ای بربری شنیدنی در زیر خود دارد. اما در شماری اندک از روستاهای بنی بوزرا و بنی منصور، چند هزار نفر هنوز به بربری غماره‌ای سخن می‌گویند، یکی از بربری‌هایی که به شدت با عربی آمیخته شده‌اند: نه‌تنها واژگان، بلکه بخش‌های کارکردی از صرف فعل عربی را نیز در خود جای داده، و زبان‌شناسان دهه‌ها درباره معنای این وام‌گیری بحث کرده‌اند. دین، اسلام سنی بر مذهب مالکی است که به شیوه محلی برگزار می‌شود، یعنی سال بر پایه جشن‌های اولیا می‌گذرد و چشم‌انداز بیش از مساجد با گنبدهای سفید مقبره‌ها و زاویه‌ها نشان‌گذاری شده است. این دین همیشه ارتدوکس نبوده است. در دهه 920 مردی غماره به نام هامیم خود را پیامبر اعلام کرد، کتابی به زبان بربری فراهم آورد و قانونی ساده‌شده با روزه‌ای سبک‌تر و تکالیف کمتر موعظه کرد، در حالی که عمه و خواهرش به‌عنوان فال‌گیر مشورت می‌شدند؛ جنبش با مرگ او در نبرد از میان رفت، اما داستانش باقی ماند. سده‌های بعد غماره‌ها را در معرض نیروهای بزرگ‌تری قرار داد: وفاداری‌های ادریسی، پناهندگان اندلسی که پس از 1492 در نزدیکی شفشاون ساکن شدند، حکومت تحت‌الحمایگی اسپانیا، جنگ ریف و بی‌توجهی طولانی رسمی که پس از آن آمد. امروز فشار اقتصادی است. مهاجرت به تتوان، طنجه و اروپا روستاها را خالی کرده، حواله‌های ارزی آنچه را باقی مانده نگه می‌دارد، و قنب سال‌های متمادی محصول نقدی مطمئن منطقه بوده است، با هر آنچه از برداشت محصولی غیرقانونی برمی‌آید.