اروتیک فوره

مردم فوره از ساکنان ارتفاعات پاپوآ گینه نو هستند که نامشان در آزمایشگاه‌ها و کتاب‌های درسی پزشکی سراسر جهان شناخته بود، پیش از آنکه بیشتر بیگانگان بتوانند سرزمین‌شان را روی نقشه پیدا کنند. آنان روی یال‌های پرشیب و جنگلی شهرستان اوکاپا در جنوب استان ارتفاعات شرقی زندگی می‌کنند. آبادی‌های کوچک بالای کشتزارهای سیب‌زمینی شیرین قرار دارند و خوک‌ها هنوز در ازدواج‌ها و توافق‌های جبرانی اهمیت زیادی دارند. زبان آنان، زبان فوره، به گروه گوروکان از خانواده ترانس‌گینه نو تعلق دارد و با زبان همسایگانی چون گیمی و کامانو خویشاوندی نزدیک دارد. گویشوران میان فوره شمالی و فوره جنوبی تمایز قائل می‌شوند و زبان توک پیسین بیشتر دادوستد با سایر نقاط کشور را بر عهده دارد.

تاریخ معاصر آنان با کورو شکل گرفت، واژه‌ای از زبان فوره به معنای لرزش یا رعشه. در میانه سده بیستم، بیماری تحلیل‌برنده و مرگباری شمار زیادی از فوره‌ها را کشت که بیشترشان زنان و کودکان خردسال بودند. فوره‌ها این بیماری را به جادوگری نسبت دادند و این اتهام‌ها روابط میان جوامع را تیره کرد. پزشک کارلتون گایدوسک و مردم‌شناسان شرلی لیندنباوم و رابرت گلاس به ردیابی این بیماری تا ضیافت‌های عزاداری کمک کردند. هنگام مرگ کسی، زنان و کودکانی که با آنان می‌ماندند، پیکر را در مقام سوگواری می‌خوردند و بدین ترتیب مرده در میان خویشاوندانش باقی می‌ماند. علت این بیماری پریون بود و گایدوسک در سال 1976 برای این پژوهش به‌طور مشترک جایزه نوبل را دریافت کرد. مقام‌های استعماری و هیئت‌های تبلیغی مسیحی در دهه 1950 این رسم را پایان دادند، اما بیماری ممکن بود دهه‌ها طول بکشد تا ظاهر شود، بنابراین مرگ‌ها تا دهه 2000 ادامه یافت. برخی مردم این منطقه گونه‌ای از ژن پریون را دارند که از آنان در برابر این بیماری محافظت می‌کند، نشانه‌ای که این همه‌گیری بر جا گذاشت.

اما کورو تمام ماجرا نیست. در زندگی پیشین فوره‌ها، مردان و پسرانی که آیین تشرف را گذرانده بودند در خانه‌های مردان زندگی می‌کردند، در حالی که زنان با کودکان در خانه‌های جداگانه می‌ماندند و بیشتر کار باغبانی را انجام می‌دادند. خویشاوندی به‌طور غیرمعمولی باز بود: تازه‌واردانی که ساکن می‌شدند، باغ می‌کاشتند و غذا را با گروهی تقسیم می‌کردند، از هر نظر عملی می‌توانستند به خانواده بدل شوند. در اواخر دهه 1960، روستاییان فوره جنوبی در پژوهش‌های پل اکمن درباره حالات چهره شرکت کردند. آنان همان احساسات پایه را در عکس‌های غریبه‌ها تشخیص دادند، همان‌گونه که مردم فرهنگ‌های دیگر تشخیص دادند، و این نتایج به بحثی علمی و طولانی درباره جهانی بودن احساسات دامن زد. امروز بیشتر فوره‌ها مسیحی‌اند و بسیاری قهوه می‌کارند، هرچند سخن از جادوگری از میان نرفته است.