اروتیک دوم‌ها

دوم (که با نام‌های دیگر، از جمله «دومری»، «نوار»، «غجر» و «کربت» در مناطق مختلف نیز شناخته می‌شوند) مردمی هستند که به‌طور سنتی کوچ‌نشین بوده‌اند و در سراسر خاورمیانه پراکنده‌اند، با جوامعی در عراق، ایران، ترکیه، شام (سوریه، لبنان، اردن و فلسطین) و مصر. آنان به زبان دومری سخن می‌گویند، زبانی از شاخه‌ی هندوآریایی مرکزی در خانواده‌ی زبان‌های هندواروپایی، که نیاکانش، همچون نیاکان رُماهای اروپا، از شبه‌قارهٔ هند به سوی غرب مهاجرت کردند. دوم گاهی نظیر رُما در خاورمیانه توصیف می‌شوند، هرچند این دو قوم متمایزند.

جامعه و معیشت

جوامع دوم از نظر تاریخی مشاغل سیار و خدماتی را در حاشیه‌ی جامعه‌ی یک‌جانشین بر عهده داشته‌اند: فلزکاری و حلبی‌سازی، ساخت و تعمیر ابزار، دادوستد اسب و دام، و به‌ویژه موسیقی، رقص و سرگرمی در عروسی‌ها و جشن‌ها. بسیاری از دوم مدت‌هاست یک‌جانشین یا نیمه‌یک‌جانشین شده‌اند، غالباً در محله‌های شهری فقیرتر، و در عین حال احساس قوی هویت جداگانه را حفظ کرده‌اند. اکثریت قریب‌به‌اتفاق مسلمان‌اند و معمولاً از سنت غالب محلی پیروی می‌کنند، و معمولاً زبان کشور میزبان را در کنار دومری به کار می‌برند؛ زبانی که امروز در بسیاری از مکان‌ها در معرض خطر انقراض است. حاشیه‌نشینی، فقر و تبعیض در سراسر منطقه ویژگی‌های پایدار زندگی دوم بوده‌اند.

ظاهر و زیورآلات

ظاهر دوم در گستره‌ی وسیع زندگی‌شان متفاوت است، اما به سمت چهره‌های زیتونی تیره یا قهوه‌ای با موها و چشمان تیره گرایش دارد. زنان در تصور عامه بیشتر با لباس‌های رنگارنگ و چندلایه، زیورآلات سنگین نقره، و خال‌کوبی‌های سنتی روی صورت و دست‌ها، همراه با روسری، شناخته شده‌اند؛ اجراکنندگان برای موسیقی و رقص لباس‌های متمایز می‌پوشند. با این حال، در زندگی روزمره‌ی شهری، اکثر دوم امروزه لباس‌های معمولی منطقه را می‌پوشند و این زبان، حرفه و هویت جمعی‌اند، نه یک پوشش ثابت، که عمدتاً آنان را متمایز می‌کنند.