اروتیک دجاب وورونگ

جاب وورونگ مردم سرزمینی هستند که در اطراف آرارات در غرب ویکتوریا قرار دارد. این سرزمین پر از تپه‌های گرانیتی، دشت‌های آتشفشانی و زمین‌های کنار رودخانه‌های کوچک است که تا کوه‌های شرقی Gariwerd بالا می‌رود؛ کوه‌هایی که مستعمره‌نشینان آنها را Grampians نامیدند. مانند همسایگانشان، هویت آنان همزمان با زبان و سرزمین تعریف می‌شود. بخش دوم نام، wurrung، واژه‌ای است به معنای دهان یا گفتار که در زبان‌های مرکز و غرب ویکتوریا یافت می‌شود. تعلق داشتن به معنای سخن گفتن به این زبان و برخورداری از حقوق از طریق یکی از قبیله‌های محلی بود که سرزمین را میان خود تقسیم می‌کردند. آن قبیله‌ها با جاردواجالی در غرب، که بخش بزرگی از Gariwerd را با آنان تقسیم می‌کند، و با مردمان دشت‌های جنوبی ازدواج می‌کردند، تجارت می‌کردند و آیین برگزار می‌کردند.

جاب وورونگ زبانی از زبان‌های کولین و از خانواده Pama-Nyungan است و نزدیک‌ترین خویشاوند آن جاردواجالی است. در عرض چند نسل پس از استعمار، کودکان دیگر با این زبان بزرگ نمی‌شدند. بخش عمده‌ای از آنچه باقی مانده در فهرست‌های واژگان قرن نوزدهم قرار دارد، از جمله واژگانی که جیمز داوسون، مستوطن غرب ویکتوریا، در سال 1881 با املای Chaap Wuurong منتشر کرد. نام مکان‌هایی مانند Langi Ghiran بخش بیشتری از آن را در خود نگه داشته‌اند و هر کسی که امروز بخواهد این زبان را بازیابی کند، بر پایه همین سندها کار می‌کند.

سفر اکتشافی توماس میچل در سال 1836 این منطقه را گشود و ظرف چند سال مراتع گوسفندداری متصرفان زمین (squatters) دشت‌ها را پوشاند. گوسفندان نبات murnong را که به‌عنوان یک غذای اصلی به کار می‌رفت، یعنی گل یام (yam daisy)، ریشه‌کن کردند، در حالی که خشونت مرزی و بیماری جمعیت را به شدت کاهش داد. سپس هجوم طلا در دهه 1850 هزاران معدنچی را به آرارات و استاول کشاند. بسیاری از بازماندگان سرانجام در اسکان‌گاه‌های دولتی و مأموریت‌های مذهبی ساکن شدند. مسیحیت روی باورهای مربوط به موجودات نیاکانی مانند Bunjil، خالق به شکل عقاب‌شاهین که در بیشتر نقاط ویکتوریا شناخته می‌شود، آمد. آن باورهای کهن هنوز شیوه سخن گفتن مردم جاب وورونگ درباره سرزمینشان را شکل می‌دهند.

بسیاری از استرالیایی‌ها نام این منطقه را نخستین بار به خاطر بخشی از بزرگراه غربی میان بوانگور و آرارات شنیدند. از سال 2018، مردم جاب وورونگ و حامیانشان در کنار طرح دوبانده‌سازی برنامه‌ریزی‌شده جاده اردو زدند و آن را سفارت حفاظت از میراث جاب وورونگ نامیدند. آنان از درختان قدیمی صمغ توخالی نگهبانی می‌کردند که زنان آنها را درختان زایمان می‌نامند و می‌گویند نسل‌های زیادی از کودکان زیر آن به دنیا آمده‌اند. مشهورترین درخت زایمان حفظ شد، اما در اکتبر 2020 یک درخت صندوقی زرد که به درخت جهت‌ها معروف است قطع شد. این مناقشه همچنین پرسش دشوارتری را مطرح کرد: وقتی نهاد رسمی میراث و خانواده‌هایی که روی آن زمین اردو زده‌اند توافق ندارند، چه کسی از جانب سرزمین سخن می‌گوید؟