اروتیک کراکوی‌ها

کراکوفی‌ها که در زبان لهستانی Krakowiacy نامیده می‌شوند، مردمان روستایی اطراف کراکوف هستند و به مدت دو قرن، بقیه‌ی لهستان لباس و رقص آنان را به عاریت گرفته است. اگر لباس محلی لهستانی را در ذهن مجسم کنید، احتمالاً لباس آنان را تصور می‌کنید: کلاه قرمز چهارگوش با نوار پوست بره و دسته‌ای از پرهای طاووس، کمربند چرمی پهنی که حلقه‌های برنجی به آن آویزان است، جلیقه‌ی مخملی که با پولک و مهره دوخته شده، و رشته‌های مرجان قرمز که زمانی جایگاه اجتماعی خانواده را نشان می‌داد. رقص کراکوویاک، رقصی تند با ضرب دوتایی و گام‌های سینکوپه و کوبیدن پاشنه، در قرن نوزدهم از روستاها بیرون آمد و به رقص ملی تبدیل شد و به سالن‌های رقص، صحنه‌ی اپرا و یک رندوی کنسرتی از شوپن راه یافت. اما این شهرت می‌تواند مردم واقعی را پنهان کند: جوامع کشاورزی در امتداد بخش بالایی رودخانه‌ی ویستولا، که مردم‌شناسان آن‌ها را به کراکوفی‌های غربی و شرقی تقسیم می‌کنند، با تفاوت‌هایی در لباس و مجموعه‌ی آوازها و رقص‌ها.

آنان لهستانی را به گویش لهستان کوچک سخن می‌گویند. در روستاها این اغلب به معنای mazurzenie است، که در آن sz و cz و ż به s و c و z تبدیل می‌شوند. حتی گفتار تحصیل‌کردگان در شهر، وقتی کلمه‌ی بعدی با مصوت آغاز شود، همخوان پایانی کلمه را واکدار می‌کند، عادتی که زبان‌شناسان در پوزنان هم می‌بینند. تقویم بر پایه‌ی کاتولیسیسم رومی سامان دارد و جشن‌های کلیسای محله، دسته‌روی‌های عید جسد مسیح و جشن‌های برداشت محصول، زمان‌هایی است که لباس‌ها هنوز از انبار بیرون می‌آیند. دو رویداد این دهقانان را به نمادهای ملی تبدیل کرد. در راتسواویتسه در سال ۱۷۹۴، سربازان تازه‌جذب از روستاهای کراکوف که با داس مسلح بودند، برای تادئوش کوشیوشکو به توپخانه‌ی روسی حمله کردند، و او پس از آن کت دهقانی سوکمانا را به احترام آنان پوشید. یکی از آنان، وویچِخ بارتوش گووافتسکی، با خاموش کردن فتیله‌ی توپ با کلاهش افسانه شد. یک قرن بعد، نقاشان و شاعران کراکوف در جستجوی اصالت به روستای برونوویتسه رفتند، با زنان محلی ازدواج کردند و لباس دهقانی پوشیدند. ازدواج شاعر لوتسیان ریدل در سال ۱۹۰۰ با دختر یک کشاورز برونوویتسه به نمایشنامه‌ی عروسی از استانیسواف ویسپیانسکی بدل شد، تصویری گزنده از شکاف میان روشنفکران و دهقانان که دانش‌آموزان لهستانی هنوز آن را می‌خوانند.

امروز بیشتر کراکوفی‌ها زندگی کاملاً مدرنی دارند، و بسیاری از آنان در حومه‌هایی زندگی می‌کنند که کراکوف آن‌ها را در خود جذب کرده است. لباس محلی برای عروسی‌ها، جشن‌ها و گروه‌های موسیقی و رقص محلی است، نه برای کار در مزرعه. با این حال، نام منطقه‌ای همچنان وزن دارد و گروه‌های آواز و رقص محلی مجموعه‌ی منطقه‌ای را از درهم‌آمیختن با هویت عمومی لهستانی حفظ می‌کنند.