اروتیک چینی‌های مالزی

چینی‌های مالزیایی بر اساس سرشماری 2020 حدود 22.6% از جمعیت مالزی را تشکیل می‌دهند، یعنی حدود 7.4 میلیون نفر. آنان بزرگ‌ترین گروه قومی غیرمالایی و یکی از بزرگ‌ترین جمعیت‌های دیاسپورای چینی در جهان هستند (در مقایسه با جمعیت‌های بسیار بزرگ‌تر و گسترده‌تر دیاسپورای چینی در اندونزی و تایلند). عمدتاً از نسل مهاجرانی هستند که در قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم از جنوب چین آمدند. زیرگروه‌های اصلی عبارت‌اند از: هوکین (با منشأ فوجیان، بزرگ‌ترین زیرگروه، متمرکز در پنانگ و ملاکا)، کانتونی (با منشأ گوانگدونگ، متمرکز در کوالالامپور و ایپوه)، هاکا (متمرکز در ساباه و بخش‌هایی از مالزی غربی از جمله سلانگور)، تئوچو (متمرکز در جوهور و مناطق مجاور سنگاپور) و هاینانی (متمرکز در کسب‌وکار غذا و نوشیدنی). این جمعیت در مراکز شهری بزرگ متمرکز است (کوالالامپور، جورج‌تاون/پنانگ که چینی‌های مالزیایی حدود 40% جمعیت شهر را تشکیل می‌دهند، ایپوه که چینی‌های مالزیایی حدود 50% جمعیت آن را تشکیل می‌دهند، جوهور بهرو و کوچینگ). این جامعه از نظر سیاسی و اقتصادی برجسته بوده است: بخش تجاری چینی‌های مالزیایی سهمی نامتناسب از ثروت تجاری ملی را در اختیار دارد. زیرگروه‌های متمایز شامل پرانکان، یا بابا نیونیا، یا چینی‌های استریتس هستند، یعنی جامعه‌ای با سکونت چندصدساله و متأثر از فرهنگ هوکین و مالایی در پنانگ، ملاکا و سنگاپور، که به‌طور قابل‌توجهی ویژگی‌های فرهنگی و زبانی مالایی را پذیرفته، اما عناصر متمایز فرهنگ چینی را حفظ کرده است. یونسکو برخی جنبه‌های فرهنگ پرانکان را به‌عنوان میراث فرهنگی ناملموس به رسمیت شناخته است. جامعه چینی‌های مالزیایی از طریق سیاست اقتصادی جدید (NEP، 1971-1990) و برنامه‌های مداوم اقدام مثبت بومی‌پوترا، که به جمعیت‌های مالایی و بومی امتیاز می‌دهند، با تبعیض ساختاری مستندی روبه‌رو بوده است.