اروتیک بوهولانوها

بوهولانوها مردم بوهول هستند، استانی جزیره‌ای در ویساس مرکزی فیلیپین. این جزیره میان سبو، لیته و ساحل شمالی میندانائو قرار دارد. آنان ویسایی هستند و به سبوآنو سخن می‌گویند، همان زبانی که در آن سوی تنگه در سبو شنیده می‌شود، اما این جزیره هویتی محلی و قوی به آنان داده است. ویسایی‌های دیگر معمولاً می‌توانند بوهولانو را در یک جمله تشخیص دهند. در گویش بوهولانو، آوای y اغلب به سمت j تغییر می‌کند و این جزیره واژه‌ها و آهنگ کلام ویژه خود را حفظ کرده است. بوهولانوها تمایل دارند این ویژگی را همچون نشانی بر خود داشته باشند، نه آنکه آن را پنهان کنند، هنگامی که به شهر سبو یا مانیلا می‌روند.

بوهولانوها هنوز از چند لحظه در تاریخ جزیره سخن می‌گویند. در سال 1565 میلادی، زعیم محلی سیکاتونا با فرمانده اسپانیایی میگل لوپز د لگازپی پیمان خونی بست که سانداگو نام دارد. هر ماه جولای، تگبیلاران آن را به‌صورت جشنی مدنی بازسازی می‌کند. اما این دوستی دوام نیاورد. در سال 1621 یک کشیش بومی یا بابایلان به نام تامبلوت علیه مبلغان مسیحی شورشی رهبری کرد. در سال 1744 فرانسیسکو داگوهوی شورشی را آغاز کرد، که گفته می‌شود پس از آن آغاز شد که کشیشی از تدفین مسیحی برادرش امتناع کرد. پیروانش تا سال 1829 در تپه‌های داخلی در برابر حکومت اسپانیا پایداری کردند. معمولاً طولانی‌ترین شورش در تاریخ فیلیپین به شمار می‌آید و داگوهوی همچنان قهرمانی محلی است.

با این حال کاتولیک‌گری ریشه‌ای عمیق دوانید. مبلغان اسپانیایی کلیساهایی از سنگ مرجانی در شهرهایی چون باکلایون، لوبوک و لون ساختند. هر شهر همچنان سال خود را حول جشن قدیس حامی‌اش برنامه‌ریزی می‌کند، با نووِنا، رژه‌های مذهبی و ضیافت‌های پذیرایی باز. در اکتبر 2013 زلزله‌ای به بزرگی 7.2 بسیاری از این کلیساها را ویران کرد یا به‌شدت آسیب زد. بازسازی آنها هم به همان اندازه که به ایمان مربوط است، به غرور محلی گره خورد.

بیرون از کلیساها، زندگی بوهولانو مدت‌ها روستایی بوده است: مزارع برنج و باغ‌های نارگیل در داخل جزیره، و ماهیگیری در امتداد ساحل. هر شهر تخصص‌های خودش را دارد، مانند کالامای یاگنا، شیرینی چسبناکی از نارگیل و شکر که در پوسته‌های بسته‌ی نارگیل بسته‌بندی می‌شود. زمین کشاورزی هرگز برای همه کافی نبوده، بنابراین بسیاری از خانواده‌ها مهاجرت کردند. مهاجران بوهولانو در طول قرن بیستم به جمعیت بخش‌های وسیعی از شمال و شرق میندانائو کمک کردند و شمار بسیار بیشتری در سبو، مانیلا و خارج از کشور کار می‌کنند. در جنوب‌شرقی داخلی، جماعت کوچکی به نام اسکایا خط و واژگان ویژه خود را حفظ کرده و آن را در مدارس خودش آموزش می‌دهد. پژوهشگران هنوز بر سر منشأ این سنت بحث می‌کنند و این یکی از غیرمعمول‌ترین شیوه‌های زنده‌ی جزیره است.