اروتیک پایتان

مردم Paitan مردمانی رودنشین‌اند. روستاهای ایشان در امتداد رودخانه‌های Paitan و Sugut و Labuk و Kinabatangan در شمال شرقی ایالت Sabah، در سوی مالزیایی جزیرهٔ بورنئو، قرار دارند. نام ایشان همچنین نام رودخانهٔ Paitan و خلیجی است که این رود در ساحل شمالی به آن می‌ریزد. همسایگان و مقامات مدت‌ها برچسبی ساده‌تر برای بسیاری از همین جامعه‌ها به کار برده‌اند: Orang Sungai، اصطلاحی مالایی به معنای مردم رودخانه. این دو برچسب هم‌پوشانی دارند و فهرست‌هایی که نهادهای دولتی و فرهنگی تهیه کرده‌اند همیشه در این باره توافق ندارند که مردم Paitan کجا پایان می‌یابند و گروه همسایه کجا آغاز می‌شود.

زبان ایشان به شاخهٔ Paitanic از خانوادهٔ زبان‌های Austronesian تعلق دارد. این زبان خوشه‌ای کوچک از گونه‌های خویشاوند است که Tombonuwo و گویش Sungai رودخانهٔ Kinabatangan را نیز دربرمی‌گیرد. Paitanic با زبان‌های Dusunic که Kadazandusun در غرب به آن سخن می‌گویند خویشاوندی دارد. این خویشاوندی آن‌قدر نزدیک است که جامعه‌های Paitan گاهی زیر چتر گستردهٔ Kadazandusun قرار می‌گیرند، اما آن‌قدر متفاوت است که زبان‌شناسان آن را جداگانه طبقه‌بندی می‌کنند. بیشتر مردم Paitan زبان Sabah Malay را نیز صحبت می‌کنند، زبان مدرسه، ادارات دولتی و شهرهای بازاری مانند Beluran.

اسلام دین اکثریت است و ریتم سال را تعیین می‌کند، همان‌گونه که در سراسر مالزیای مسلمان چنین است: ماه روزه، نماز جمعه و دیدارهای طولانی به خانه در عید Hari Raya. برخی جامعه‌ها مسیحی‌اند، بنابراین ممکن است در یک ناحیه، مسجد و کلیسا در فاصلهٔ کوتاهی از یکدیگر وجود داشته باشند.

تاریخ نیز از راه رودخانه به Paitan رسید. پیش از آن‌که شرکت British North Borneo Chartered Company در دهه‌های 1880 کنترل را به دست گیرد، ساحل شمال‌شرقی در دسترس سلطنت Sulu بود که بازرگانانش کالاهای جنگلی را که در داخل گردآوری می‌شد می‌خواستند. حکومت شرکت، ایستگاه‌های ناحیه‌ای و مرزهای تازه‌ای آورد. از زمان پیوستن Sabah به مالزی در سال 1963، تغییرات بزرگ‌تر جاده‌ها، مدرسه‌ها و نخل روغنی بوده است. بخش عمدهٔ جنگل‌های دشتی که این رودخانه‌ها زمانی از میانشان می‌گذشتند اکنون به مزرعه تبدیل شده است و بسیاری از جوانان Paitan در شهرها یا در مزارع بزرگ کار می‌کنند.

آنچه مردم Paitan را متمایز می‌کند تماشایی بودن آن نیست. زندگی‌ای است که بر محور آب ساخته شده است: قایق، ماهیگیری، مزارع کنار رود و سکونتگاه‌هایی که از جریان آب پیروی می‌کنند. این شیوهٔ زیستن بیشتر از هر نامی که بر این جامعه نهاده‌اند، اعضا را کنار هم نگه می‌دارد و امروز تحت فشار شدیدتری نسبت به هر بخش دیگری از زندگی Paitan قرار دارد.