اروتیک باوو

باوو‌ها شعبی دایاک از کالیمانتان مرکزی هستند، استانی در اندونزی که بخش بزرگی از جنوب بورنئو را در بر می‌گیرد. هویت آنان در دو سطح عمل می‌کند. برای بیگانگان، آنان دایاک‌اند، نامی چتری برای مردمان بومی درون‌سرزمینی بورنئو که از جمعیت‌های مالایی و بانجار ساحلی متمایز می‌شوند. در محیط نزدیک‌تر، نامی که اهمیت دارد باوو است. این نام جامعه زبانی مشخصی را نشان می‌دهد که روستاها و شبکه‌های خویشاوندی خاص خود را در سرزمین رودخانه باریتو دارد. درباره باوو‌ها چیز زیادی نوشته نشده است. بیشتر آنچه درباره این استان منتشر می‌شود به همسایگان بزرگ‌تر مانند نگاجو مربوط است، و به همین سبب باوو‌ها به راحتی نادیده گرفته می‌شوند.

زبان باوو به خانواده باریتو تعلق دارد، شاخه‌ای از خانواده اوسترونزی که معانیان، لاوانگان و نگاجو را نیز دربر می‌گیرد. این شاخه خویشاوند مشهوری در فاصله‌ای دور دارد: مالاگاسی، زبان ملی ماداگاسکار، از زبانی از شاخه باریتو سرچشمه می‌گیرد که بیش از هزار سال پیش از آن سوی اقیانوس هند برده شد. زبان اندونزیایی زبان مدرسه، دولت و بیشتر نوشتارهاست، بنابراین زبان محلی بیشتر در خانه‌ها و روستاها زنده است.

دین از الگوی منطقه گسترده‌تر پیروی می‌کند. کاهارینگان آیین بومی دایاک کالیمانتان مرکزی است و بر نیاکان، ارواح زمین و رودخانه و چرخه‌های عزاداری تمرکز دارد که ممکن است پس از مرگ سال‌ها ادامه یابد. از سال 1980 دولت اندونزی آن را ذیل هندوئیسم ثبت کرده است، ثبتی که با مدارک اداری بیشتر از الهیات سازگار است. مسیحیت در قرن نوزدهم با مبلغان اروپایی آمد و اسلام از راه تجارت و ازدواج بانجارها رسید. در سرزمین باریتو، یک خانواده گسترده می‌تواند به آسانی پیروان هر سه آیین را در خود داشته باشد.

تاریخی که باوو‌ها را شکل داد، تاریخ باریتو است. هلندی‌ها در طول و پس از جنگ بانجارماسین، که در سال 1859 آغاز شد، به سوی بالادست رودخانه پیش رفتند و حکومت استعماری به دنبال آن آمد. در سال 1894، رهبران دایاک از سراسر داخل سرزمین در تومبانگ آنوی گرد آمدند و توافق کردند به سر بریدن و دشمنی‌های طولانی پایان دهند. این نشست هنوز به عنوان لحظه بنیان‌گذاری هویت مدرن دایاکی یاد می‌شود. در سال 1957، فشار سیاسی دایاک‌ها به ایجاد کالیمانتان مرکزی به عنوان استانی جدا از کالیمانتان جنوبی انجامید. از دهه 1970 به این سو، قطع درختان، استخراج زغال‌سنگ و مزارع نخل روغنی جنگل‌هایی را که جامعه‌های باریتو به آن‌ها وابسته‌اند دگرگون کرده است، و حقوق زمین هنوز در سیاست روستایی امروز موضوعی زنده است.