اروتیک یونگور

یونگورها مردمی کشاورز در شمال‌شرق نیجریه هستند. آنچه آنان را به‌عنوان یک گروه کنار هم نگه می‌دارد، زبان مشترک و سرزمین کوچک آنان است. آنان در ایالت آداماوا زندگی می‌کنند، در منطقهٔ تپه‌ها و ساوانای اطراف شهر سونگ، در شمال‌غرب مرکز ایالت یولا، جایی که مزارع سورگوم و ارزن تا صخره‌های سنگی امتداد می‌یابند. اقوام کوچک بسیاری در این بخش از نیجریه نزدیک به هم زندگی می‌کنند. یونگور بودن یعنی تعلق داشتن به مجموعه‌ای مشخص از روستاها و تبارهای خانوادگی و سخن گفتن به زبانی که آنان را از جوامع همسایه متمایز می‌کند.

زبان‌شناسان این زبان را با نام Bena فهرست می‌کنند و در میان مردم محلی با نام Yungur شناخته می‌شود. این زبان به شاخهٔ Adamawa از خانوادهٔ Niger-Congo تعلق دارد و نام خود را به شاخهٔ کوچکی می‌دهد که شامل Mboi، Libo (که گاهی Kaan نامیده می‌شود)، Lala-Roba و Voro نیز هست؛ همهٔ این زبان‌ها در همان نزدیکی گفته می‌شوند. یک مرز زبانی مهم در همین نزدیکی قرار دارد: زبان‌های چادی که بخشی از خانوادهٔ Afro-Asiatic نامربوط هستند، در همان بخش از ایالت رایج‌اند. مردمی که در فاصلهٔ کوتاهی از هم زندگی می‌کنند ممکن است به زبان‌هایی سخن بگویند که تقریباً هیچ وجه اشتراکی ندارند. بیشتر یونگورها همچنین هوسا یا فولفولده، زبان‌های تجاری منطقه، و انگلیسی را از طریق مدرسه و دولت به کار می‌برند.

قرن نوزدهم منطقه را دگرگون کرد. جهاد فولانی امارتی با مرکزیت یولا به‌وجود آورد که با یورش‌ها، باج‌گیری و تجارت برده قدرت خود را بر مردمان غیرمسلمان بالای رودخانهٔ بنوئه گسترش داد. برای نسل‌ها، جوامع کوچکی مانند یونگورها ناچار بودند با همسایه‌ای بزرگ‌تر که در پی گسترش بود کنار بیایند. حکومت استعماری بریتانیا در آغاز قرن بیستم رسید و مبلغان مسیحی پس از آن آمدند. امروزه مسیحیت در میان یونگورها گسترده است و برخی از آنان مسلمان‌اند، اما باورهای کهن دربارهٔ نیاکان و حضور پیوستهٔ درگذشتگان از میان نرفته است.

بیرون از نیجریه، یونگورها بیشتر با سفالگری‌شان شناخته می‌شوند. آنان ظروف گلی می‌ساختند که با چهره‌های انسانی شکل داده می‌شد تا یاد رؤسا و دیگر افراد مهمِ درگذشته گرامی بماند. این ظروف جایگاهی برای روح به شمار می‌آمدند، نه صرفاً ظرف. برخی از آنها سرانجام در مجموعه‌های موزه‌ای در خارج کشور قرار گرفته‌اند، جایی که معمولاً به‌عنوان مجسمه به نمایش درمی‌آیند. در زادگاه خود، کارکردی متفاوت داشتند: مردگان را در دسترس زندگان نگه می‌داشتند و اقتدار رهبران گذشته را در جامعهٔ حاضر زنده نگه می‌داشتند.