اروتیک ویکوکومیکو

ویکوکومیکوها مردمی ساکن کرانه‌های جزرومدی بودند و با یک رود شناخته می‌شدند: ویکومیکوی بزرگ، که در بخش پایینی نورذرن نیک در ایالت ویرجینیا، چند مایل پایین‌تر از دهانه رود پوتوماک، در خشکی فرو می‌رود و مستقیماً به خلیج چساپیک باز می‌شود. شهرک‌های آنان در کنار خورها و لبه‌های باتلاقی این رود قرار داشتند. آب آنجا لب‌شور است، صدف‌ها در فاصله‌ای قرار دارند که می‌توان با گذر از آب کم‌عمق به آن‌ها رسید، و کانو شیوه معمول رفت‌وآمد بود. هنگامی که کشتی‌های انگلیسی در اوایل سده هفدهم میلادی وارد خلیج شدند، ویکوکومیکوها یکی از مردمان حاشیه‌ای درون فرمانروایی بزرگ پوهاتان بودند، در مرز شمالی آن و نزدیک به ملت‌های کرانه رود پوتوماک. آنان را با ویکومیکوهای ساحل شرقی ایالت مریلند اشتباه نگیرید. آن مردم قومی جداگانه با نامی تقریباً یکسان بودند که از نظر زبانی با ویکوکومیکوها خویشاوند بودند، نه از نظر حکومت.

آنان به یکی از زبان‌های آلگانکینی شرقی سخن می‌گفتند، به احتمال زیاد گونه‌ای محلی از زبان پوهاتان که در سراسر منطقه جزرومدی ویرجینیا به کار می‌رفت. قرن‌هاست که کسی به این زبان سخن نمی‌گوید و آنچه از آن مانده بیشتر نام مکان‌هاست. زندگی از فصل‌های مصب پیروی می‌کرد. آنان نیز مانند دیگر شهرک‌های پوهاتان، ذرت، لوبیا و کدو را نزدیک خانه‌هایشان می‌کاشتند، در آب‌های کم‌عمق سدهای ماهی‌گیری برپا می‌کردند، صدف جمع می‌کردند و در پاییز آهو شکار می‌کردند. خانه‌هایشان قاب‌هایی دراز و قوسی از نهال‌های خم‌شده بود که با پوست درخت یا حصیرهای بافته از نی پوشانده می‌شد. یک ویروانس بر شهرک فرمان می‌راند. کاهنان از خانه‌های معبدی نگهداری می‌کردند که بقایای حفظ‌شده رهبران پیشین را در خود جای می‌داد، و این پیوند میان رئیسان درگذشته و رئیسان زنده در کانون اقتدار در این منطقه قرار داشت.

سده هفدهم همه چیز را فشرده کرد. تا میانه این سده، کشتکاران توتون به نورذرن نیک کوچیده بودند. مستعمره زمینی اختصاصی را برای ویکوکومیکوها کنار گذاشت، و بازماندگان مردمان همسایه، از جمله چیکاکوآن‌ها، با تصرف سرزمین‌هایشان برای زندگی به آنجا آمدند. این شهرک مشترک در طی دهه‌ها دست‌اندازی و صدور سندهای واگذاری زمین کوچک‌تر شد. ویلیام تاپتیکو، که از او به عنوان آخرین رهبر به رسمیت شناخته‌شده آن یاد می‌شود، در اوایل سده هجدهم درگذشت، و اندکی بعد این زمین اختصاصی به دست انگلیسی‌ها افتاد.

این نام از شهرک بیشتر دوام آورد. این نام در رود ویکومیکوی بزرگ و در ویکومیکو چرچ، اجتماعی در شهرستان نورتامبرلند، باقی مانده است، و برخی خانواده‌های نورذرن نیک هنوز تبار خود را به ویکوکومیکوها می‌رسانند. آنان در شمار قبایلی نیستند که ایالت ویرجینیا یا دولت فدرال به رسمیت شناخته‌اند، از این رو بخش بزرگی از سرگذشت مستندشان هنوز در سوابق دادگاه‌های شهرستان و نقشه‌های دوران استعمار مانده است.