اروتیک برادرتاون‌ها

هنود براترتاون ملتی است که عمداً شکل گرفته و از نسب به ارث نرسیده است. در دهه‌ی 1770، گروندگان مسیحی از چند جامعه‌ی آلگونکین در جنوب نیوانگلند و شرق لانگ‌آیلند (موهگان، پکات، نارگانست، مونتاکت، نیانتیک و تانکسیس) تصمیم گرفتند که بهترین شانس‌شان برای بقا به‌عنوان مردمان بومی، ترک سرزمین‌های در حال کوچک‌شدن‌شان و آغاز دوباره‌ی جمعی است. این نام بیانیه‌ای از یک هدف بود: شهری از برادران که با ایمان، سواد و کشاورزی کنار هم نگه داشته می‌شد، نه با یک خط نسبی واحد.

محرک اصلی سامسون اوکام بود، وزیر پرسبیتری موهگان. او در بریتانیا برای مدرسه‌ی بومیان الیعازر ویلاک پول جمع کرده بود، پولی که در نهایت صرف ساختن کالج دارتموث شد، و او با بیگانگی از استاد قدیمی‌اش به خانه بازگشت. داماد اوکام، جوزف جانسون، با اونیدا مذاکره کرد؛ آنان زمینی در مرکز نیویورک به مهاجران دادند. جنگ استقلال انتقال را به تعویق انداخت و براترتاون، در شهرستان اونیدای امروزی، تنها در اواسط دهه‌ی 1780 ریشه دواند. این سرزمین برای مدت طولانی مال آنان نماند. فروش زمین، ورود مهاجران و فشار ایالت نیویورک، این جامعه را در دهه‌های 1820 و 1830 به سمت غرب راند. آنان سرانجام در ساحل شرقی دریاچه وینه‌بیگو در ویسکانسین مستقر شدند، نزدیک به قبیله‌ی استاکبریج-مانسی که مسیری مشابه را طی کرده بود.

ویسکانسین جایی است که داستان نامنتظره‌ترین چرخش خود را پیدا می‌کند. در سال 1839، به درخواست جامعه، کنگره قلمرو رزرو شده را به قطعات فردی تقسیم کرد و اعضای آن را شهروندان ایالات متحده کرد. آنان نخستین قبیله‌ای بودند که شهروندی را به‌عنوان یک پیکره‌ی جمعی پذیرفتند و هدف، حفاظت از زمین‌شان در برابر جابه‌جایی اجباری بود. نسل‌ها بعد، همان قانون به مانع تبدیل شد. وقتی ملت هنود براترتاون، با مقر در فوند دو لک، درخواست شناسایی فدرال کرد، وزارت کشور در سال 2012 نتیجه گرفت که قانون 1839 رابطه‌ی فدرال را پایان داده و تنها کنگره می‌تواند آن را بازگرداند.

زبان و ایمان بسیار درباره‌ی بنیان‌گذاران می‌گویند. انگلیسی از پیش زبان کاری آنان بود، و زبان‌های آلگونکین شرقی خودشان، از جمله موهگان-پکات و ناراگانست، پیش از این انتقال در حال محو شدن بودند. مسیحیت اصل سازمان‌دهنده‌ی شهر بود: در ریشه‌های نیوانگلندی‌اش پرسبیتری، و بعدها عمدتاً متدیست در ویسکانسین. این زندگی کلیسایی Indian Melodies را پدید آورد، مجموعه‌ی سرودهای کلیسایی که در سال 1845 توسط توماس کامک، مردی از براترتاون با تبار ناراگانستی، منتشر شد. این یکی از نخستین مجموعه‌های موسیقی منتشرشده توسط آهنگساز بومی آمریکایی است. امروز هنود براترتاون بسیار فراتر از شهرستان کالومت زندگی می‌کنند و هویتی را حفظ می‌کنند که آگاهانه برگزیده شد و از آن زمان به بعد باید از آن دفاع می‌کردند.