اروتیک لکوونگن

مردم Lekwungen از گروه Coast Salish بودند که سرزمینشان به شهر ویکتوریا تبدیل شد. قلمروشان نوک جنوبی جزیره ونکوور را در بر می‌گیرد، از Inner Harbour و آبراه Gorge در شرق تا Cadboro Bay و در غرب تا Esquimalt Harbour، به همراه جزیره‌های کوچک نزدیک ساحل. امروز دو ملت اول، Songhees و Esquimalt، نام Lekwungen را حفظ کرده‌اند. هر دو از یک گروه از خانواده‌های گسترده‌اند و پایتخت کلمبیای بریتانیایی دقیقاً روی سرزمین آنان قرار دارد. قدم زدن در امتداد بندرگاه از کنار نشانه‌هایی می‌گذرد که به شکل وزنه‌های دوک ریسندگی Coast Salish ساخته شده‌اند، یادآوری عمومی از اینکه این مکان نخست متعلق به چه کسانی بوده است.

زبان آنان، که آن را نیز Lekwungen می‌نامند، گویشی از North Straits Salish است. این زبان با SENĆOŦEN که W̱SÁNEĆ در شبه‌جزیره Saanich همسایه به آن سخن می‌گویند و با زبان Lummi و Samish در آن سوی آب‌ها در واشنگتن خویشاوندی نزدیک دارد. Hul'q'umi'num' در شمال زبان Salish جداگانه‌ای است و زبان‌های Nuu-chah-nulth در ساحل غربی جزیره کاملاً به خانواده‌ای دیگر تعلق دارند. تعداد اندکی از گویشوران روان Lekwungen باقی مانده‌اند و این گویش محور تلاش‌های احیا است.

نسل‌ها، خانواده‌های Lekwungen زمستان را در خانه‌های تخته‌ای از چوب سدر می‌گذراندند و در ماه‌های گرم‌تر برای ماهیگیری، کندن صدف، شکار و گردآوری خوراک پراکنده می‌شدند. مرغزارهای بلوط Garry که ساکنان امروز آنها را پارک‌های طبیعی می‌دانند، از جمله Beacon Hill Park، چشم‌اندازهایی مدیریت‌شده بودند: بسترهای گیاه کاماس که خانواده‌ها علف‌هایش را می‌کندند، برداشت می‌کردند و هر از گاهی می‌سوزاندند تا باز بمانند. روی آب، ماهیگیران Straits Salish ماهی سوکی را با reef nets صید می‌کردند؛ تورهایی که میان قایق‌هایی که بر زمین کم‌عمق لنگر انداخته بودند کشیده می‌شد، شیوه‌ای که تنها در این گوشه از ساحل دیده می‌شود.

در سال 1843 شرکت خلیج هادسون در میانه همه این رویدادها Fort Victoria را ساخت. در سال 1850 James Douglas با گروه‌های خانوادگی Lekwungen پیمان‌هایی امضا کرد که از جمله معدود پیمان‌های تاریخی‌ای است که تاکنون در کلمبیای بریتانیایی بسته شده‌اند. این اسناد حق شکار و ماهیگیری «همان‌گونه که پیش‌تر بود» را وعده می‌دادند، عبارتی که مردم هنوز بر سر آن بحث می‌کنند. روستای Songhees تا سال 1911 در آن سوی Inner Harbour، روبه‌روی شهری که در حال گسترش بود، قرار داشت؛ تا آنکه محدوده ذخیره‌گاه فروخته شد و جامعه به زمینی تازه در Esquimalt نقل مکان کرد.

زندگی آیینی از دوران استعمار جان سالم به در برد. رقص ارواح زمستانی در میان مردم Coast Salish هنوز بخشی از زندگی اجتماعی است، همچنان که نام‌گذاری، بافندگی و سنت‌های قایق‌سازی. یک آیین کوچک‌تر در نام یک مکان باقی مانده است: Songhees Point با نام Pallatsis خوانده می‌شود، به معنای جای گهواره. خانواده‌ها زمانی گهواره کودک را آنجا رها می‌کردند وقتی کودک راه رفتن را آغاز می‌کرد، به نشانه آرزوی عمری طولانی.