اروتیک ولینیایی‌ها

ولینیایی‌ها اتحادی قبیله‌ای از اسلاوهای شرقی در سده‌های نهم و دهم بودند. آنان میان رود بوگ باختری و بخش بالایی حوضه‌ی پریپیات زندگی می‌کردند، در منطقه‌ای که امروز شمال‌باختری اوکراین است، و سرزمینشان تا شرق لهستان و جنوب‌باختری بلاروس کشیده می‌شد. کی‌یف پیش از سال ۱۰۰۰ آنان را در خود جذب کرده بود. فرزندانشان از جمله اوکراینی‌هایی هستند که هنوز این منطقه را ولین می‌نامند.

آنچه آنان را متمایز می‌کرد بیش از آنکه تبارشناسی باشد، نامی بود که پیوسته از نو صادر می‌شد. گاه‌نامه‌ی اولیه‌ی کی‌یف می‌گوید بوژانیان، که به نام رود بوگ خوانده می‌شدند، بعدها ولینیایی‌ها نامیده شدند. این گاه‌نامه دولیبیان کهن‌تر را هم بر کرانه‌ی بوگ جای می‌دهد، «جایی که اکنون ولینیایی‌ها هستند». سرزمین ثابت ماند و مردم هم تا حد زیادی همان بودند، اما برچسب تغییر کرد. برچسب تازه از دژی به نام ولین آمد که معمولاً با تپه‌دژ گرودک، در کرانه‌ی لهستانیِ امروزی رود، یکی دانسته می‌شود. گاه‌نامه همچنین خاطره‌ای عامیانه و تلخ از گذشته‌ی دولیبی نگه می‌دارد: فرمانروایان آوار که زنان دولیبی را به جای اسب به گردونه‌هایشان می‌بستند.

بیگانگان نیز آنان را دیدند. فهرستی باواری از سده‌ی نهم درباره‌ی مردمانی ورای مرز فرانک‌ها از ولونزانی‌ها نام می‌برد و هفتاد دژ به ایشان نسبت می‌دهد. مسعودی، نویسنده‌ی عرب سده‌ی دهم، قوم اسلاوی‌ای به نام والیناناها را توصیف می‌کند که فرمانروایشان زمانی اسلاوهای دیگر را به فرمانبری وا می‌داشت. هر دو اغلب ولینیایی‌ها یا نیاکان دولیبی آنان خوانده می‌شوند، هرچند هیچ‌یک از این همان‌سازی‌ها قطعی نیست.

آنان به گویشی اسلاوی شرقیِ کهن سخن می‌گفتند که به گویش همسایگانشان، درولیان و پولیانیان، نزدیک بود. تا پایان سده‌ی دهم که مسیحیت از کی‌یف رسید و آرام‌آرام از شهرهای شاهی به روستاها راه یافت، آیین بت‌پرستی اسلاوی را داشتند. سرزمینشان به لولای میان دو دولت نوپا بدل شد. در سال ۹۸۱ ولادیمیر، شاهزاده‌ی کی‌یف، شهرهای چروِن را در کرانه‌ی باختری‌شان از لهستانی‌ها ستاند. شهر ولادیمیر که سنت می‌گوید به نام او خوانده شده، مرکز امارت ولینیا شد. از آن پس گاه‌نامه از شاهزادگان و شهرها سخن می‌گوید نه از یک قبیله. در سال ۱۱۹۹ ولینیا با گالیسیا در یک دولت واحد روس پیوست.

نام قبیله‌ای از کاربرد افتاد، اما نام سرزمین نیفتاد. استان ولین امروز آن را حمل می‌کند. گویش‌های ولینیایی زبان اوکراینی و مهاجران سده‌ی نوزدهم که به آلمانی‌های ولینیایی و چک‌های ولینیایی شناخته می‌شوند نیز چنین‌اند. همه‌ی اینها به واژه‌ای بازمی‌گردند که نام یک دژ کنار رود بود.