اروتیک ویدیواری‌ها
ثبت‌نشده؛ احتمالاً آمیزه‌ای از گویش‌های ژرمنی شرقی (هندواروپایی، ژرمنی) و گویش‌های بالتیک غربی (هندواروپایی، بالتیک). خود نام از نظر ساخت ژرمنی است.
چندخدایی پیش از مسیحیت، احتمالاً آمیزه‌ای از آیین‌های ژرمنی و بالتی؛ هیچ چیز مستقیماً ثبت نشده است. سوزاندن مردگان و دفن اسب به آیین بالتی غربی اشاره دارد.
درباره ویدیواری‌ها
ویدیواری‌ها مردمی آمیخته در سده ششم بودند که در دهانه رود ویستولا، بر ساحل دریای بالتیک در آنچه امروز شمال لهستان است، زندگی می‌کردند. این جامعه از بازمانده‌های چند ملت مهاجر ساخته شده بود و بعدها در قبایل بالتیک غربی که به پروس‌های کهن تبدیل شدند جذب شد. همه آنچه درباره ایشان نوشته شده از یک نویسنده است. یوردانس که حدود سال 551 در قسطنطنیه تاریخ گوت‌ها را گردآوری می‌کرد، ویدیواری‌ها را در کرانه اقیانوس جای می‌دهد، جایی که ویستولا از سه دهانه به آن می‌ریزد، و می‌گوید که آنان از مردمان گوناگون در یک پناهگاه واحد گرد آمده و بدین‌سان ملتی شده بودند. او می‌افزاید که ایشان گپدویوس را در اختیار داشتند، جزیره‌ای دلتایی که گپیدها هنگام کوچ به جنوب، به سوی سرزمین بهتر، آن را ترک کرده بودند. در امتداد ساحل و آن‌سوی ایشان، استی‌ها زندگی می‌کردند.
این خبر کوتاه به‌طرز غیرمعمولی صریح است. نویسندگان باستان دوست داشتند که اقوامشان بنیانگذار و نسب داشته باشند. یوردانس هیچ‌یک را به ویدیواری‌ها نمی‌دهد و در عوض آنچه را که احتمالاً در بسیاری از مرزهای دوره مهاجرت رخ داد توصیف می‌کند: مردمی که در جای خود ماندند، مردمی که بازگشتند، و همسایگانشان که زیر نامی تازه با هم درآمیختند. خود این نام از نظر شکل ژرمنی است. پسوند -varii به معنای ساکنان یا اهالی، در نام بایواری‌ها، یعنی باواریایی‌های نخستین، نیز دیده می‌شود. بخش نخست نام مورد اختلاف است و برخی پژوهشگران آن را به ویتلند پیوند می‌دهند، ناحیه‌ای در شرق دهانه ویستولا که جهانگرد وولفستان در اواخر سده نهم از آن نام برده است. نسخه‌های خطی این نام را ویویداری نیز نوشته‌اند.
باستان‌شناسی برای این خبر تا اندازه‌ای پشتوانه فراهم می‌آورد. فرهنگ ویلبارک که با گوت‌ها و گپیدها پیوند دارد، در پایین‌دست ویستولا رو به کاستی نهاد، زیرا مردمانش به سوی دریای سیاه و دانوب کوچیدند. در اواخر سده پنجم و در سده ششم، گروه‌بندی تازه‌ای در اطراف ارتفاعات البلونگ پدید می‌آید که معمولاً گروه البلونگ نامیده می‌شود و بسیاری از باستان‌شناسان آن را همان ویدیواری‌ها می‌دانند. گورستان‌هایش از آداب بالتیک غربی پیروی می‌کند، با سوزاندن مردگان و تدفین اسب، در حالی که سنجاق‌سینه‌ها و یراق کمربندها ذوق ژرمنی و اسکاندیناوی را نشان می‌دهند. یافته‌های سکه‌های طلای سولیدوس رومی متأخر از همان دهه‌ها نشان می‌دهد که برخی از تازه‌واردان پس از فروپاشی امپراتوری هون‌ها در دهه 450 میلادی به شمال بازمی‌گشتند. کهربا پول کهن این ساحل بود: در دهه 520 میلادی، استی‌های همسایه هدیه‌ای از آن را برای تئودوریک در ایتالیا فرستادند.
امروز هیچ‌کس ادعای تبار از ویدیواری‌ها ندارد. مردم ایشان در پروس‌های کهن ادغام شدند که خود در سده سیزدهم به دست شوالیه‌های توتونی فتح شدند. آنچه باقی مانده همان الگویی است که یوردانس ثبت کرد: همان ساحل بعدها بندر تجاری تروسو را در خود جای داد و قرن‌ها محل تلاقی بالت‌ها، اسکاندیناوی‌ها، اسلاوها و آلمانی‌ها باقی ماند.
گروه‌های قومی مرتبط
گروه‌هایی که با ویدیواری‌ها در سرزمین اصلی، منطقه، زبان یا سنت دینی مشترک‌اند. این گروه‌ها نامزدهای محتمل برای مرجع تطبیقی فنوتیپ هستند.
فنوتیپ‌های معمول: ویدیواری‌ها
مرجع تولید با هوش مصنوعی: مو، چشم، پوست، ساختار صورت، اندام
کاوش در دسته‌های فنوتیپ
طبقه‌بندی ساختاریافته با مقیاس‌های داوری‌شده · 22 دسته آناتومیک
پوزهای اروتیک و وضعیت‌های جنسی
از فهرست پوزها: 220 وضعیت نام‌دار با اسکلت‌های مرجع
پرسش‌های متداول درباره ویدیواری‌ها
ویدیواری‌ها به چه زبانی سخن می‌گویند؟
زبان اصلی ویدیواری‌ها ثبت‌نشده؛ احتمالاً آمیزه‌ای از گویش‌های ژرمنی شرقی (هندواروپایی، ژرمنی) و گویش‌های بالتیک غربی (هندواروپایی، بالتیک). خود نام از نظر ساخت ژرمنی است. است.
ویدیواری‌ها پیرو چه دینی هستند؟
دین غالب میان ویدیواری‌ها چندخدایی پیش از مسیحیت، احتمالاً آمیزه‌ای از آیین‌های ژرمنی و بالتی؛ هیچ چیز مستقیماً ثبت نشده است. سوزاندن مردگان و دفن اسب به آیین بالتی غربی اشاره دارد. است.
تصاویر ویدیواری‌ها خودتان را بسازید
روزی پنج تصویر، رایگان، بدون خرید اعتبار. استودیو از داده‌های فنوتیپ این گروه شروع می‌کند، پس می‌توانید نوع اندام، پوز و سبک را تنظیم کنید و ویژگی‌ها را دقیق نگه دارید.
شروع با ویدیواری‌ها