اروتیک اوتسول‌ها

اوتسول‌ها بازماندهٔ چامپا در درون چین‌اند. نیاکانشان چام‌ها بودند، مردمی دریانورد و آسترونزیایی که پادشاهی‌هایشان کرانهٔ سرزمینی را که امروز ویتنام مرکزی است در اختیار داشت، و هم‌زمان با عقب رانده شدن و سرانجام درهم شکستن آن پادشاهی‌ها، در موج‌هایی از آنجا رفتند: غارت ایندراپورا در سال 982، و سقوط ویجایا به دست دای‌ویت در سال 1471. قایق‌هایی که به‌جای جنوب به سوی شرق رفتند در هاینان پهلو گرفتند. امروز کمتر از ده هزار اوتسول در آنجا زندگی می‌کنند، متمرکز در دو روستای مجاور در کرانهٔ جنوبی جزیره، هوی‌هوی و هوی‌شین، که اکنون در محدودهٔ شهری سانیا قرار دارند. چین آنان را در قومیت «هوی» طبقه‌بندی می‌کند، برچسبی فراگیر برای مسلمانان کشور که نامی دینی است نه تباری، و تقریباً چیزی دربارهٔ اینکه آنان در واقع کیستند نمی‌گوید. عمدتاً در میان خود ازدواج می‌کنند، ماهی می‌گیرند، قایق‌ها و دکه‌های بازار را می‌گردانند، و سه دههٔ گذشته را به تماشای دگرگونی ساحلی گذرانده‌اند که روزگاری محل کار و معیشت بود و اکنون به اقتصادی تفریحگاهی از هتل‌های بلندمرتبه و تورهای بسته بدل شده است.

روشن‌ترین شاهد خاستگاه آنان زبان است. تسات که گویندگانش آن را اوتسات می‌نامند زبانی چامی است، از شاخهٔ مالایو-پولینزیایی، و همین آن را با مالایی، آچه‌ای و زبان‌های فیلیپین خویشاوند می‌کند. این زبان همچنین نواختی (آهنگین) و تقریباً به‌کلی تک‌هجایی است، که شیوهٔ معمول زبان‌های آسترونزیایی نیست. هزار سال همسایگی با گونه‌های زبانی چینی و زبان هلای، زبان بومیان هاینان، نظام آوایی و دستور آن را از درون بازسازی کرد، در حالی که واژگان آن همچنان به‌روشنی چامی ماند. زبان‌شناسان آن را یکی از ناب‌ترین نمونه‌های آزمون در سراسر جهان برای سنجش اثر تماس پایدار بر یک زبان می‌دانند. اسلام دیگر عنصر ثابت است. اوتسول‌ها سنی‌اند و در هر دو روستا مسجد دارند، و عمل دینی در اینجا جمعی است نه خصوصی: اذان بر فراز بام‌ها، حضور در نماز جمعه، روزه‌داری رمضان در مقیاس روستا، و زنانی با روسری‌هایی بلندتر و پرنقش‌ونگارتر از هر آنچه جوامع هوی در شمال می‌پوشند. این دیده‌شدن اکنون به نقطه‌ضعفی بدل شده است. از حدود سال 2020 کارزار ملی چینی‌سازی اسلام به سانیا رسیده است، با محدودیت‌های گزارش‌شده بر روسری در مدارس و ادارات، محدودیت بر آموزش عربی، و دگرگون‌سازی معماری مساجد. این شدیدترین فشاری است که این جامعه از زمان رسیدن قایق‌ها با آن روبه‌رو بوده است.