اروتیک دونگشیانگ‌ها

دونگژیانگ‌ها که خود را «سانتا» می‌نامند، مردمی مسلمان و مغولی‌زبان در استان گانسوی چین هستند که عمدتاً در شهرستان خودمختار دونگژیانگ، در منطقهٔ کوهستانی لینشیا و در جنوب غربی لانژو زندگی می‌کنند. آنان یکی از گروه‌های قومی رسمی و به‌رسمیت‌شناخته‌شدهٔ چین‌اند و شمارشان بسیار بیش از نیم میلیون نفر است. زبان آنان، دونگژیانگ یا سانتا، به خانوادهٔ زبان‌های مغولی تعلق دارد و واژه‌های وام‌گرفته‌شدهٔ فراوانی از عربی، فارسی و ترکی دارد که بازتاب ایمان اسلامی آنان است. این زبان به‌طور سنتی نوشتاری نبوده و برای مقاصد دینی و کاربردی از خط چینی و خط عربی بهره گرفته می‌شده است. بیشتر بر این باورند که دونگژیانگ‌ها از سربازان و مهاجران مغول و مسلمانان آسیای مرکزی منشأ گرفته‌اند که در دورهٔ یوان مغول در این منطقه ساکن شدند، و همین امر زبان مغولی و ایمان اسلامی آنان را توضیح می‌دهد.

جامعه و معیشت

دونگژیانگ‌ها کشاورزانی در خاک‌های لسی خشک و فرسوده‌اند که سیب‌زمینی، گندم، ذرت و دیگر محصولات مقاوم می‌کارند و در منطقه‌ای که مدت‌ها گرفتار فقر، کم‌آبی و محدودیت زمین‌های قابل کشت بوده، گوسفند و دام پرورش می‌دهند؛ امری که مهاجرت فصلی کارگری را رقم زده است. اسلام سنی محور هویت و زندگی روزمره است و جامعه را حول مساجد، مدارس دینی و آیین‌ها سازمان می‌دهد. چند طریقهٔ صوفی و تبارهای منهوان نیز در گذشته در شمال غرب مسلمان گسترده‌تر اهمیت داشته‌اند. خانواده‌های پدرتبار و جوامع روستایی ساختار اجتماعی را شکل می‌دهند. شهرستان خودمختار دونگژیانگ مدت‌ها از فقیرترین مناطق چین بوده و کانون برنامه‌های اخیر کاهش فقر و آموزش است.

ظاهر و آرایش

افراد دونگژیانگ ویژگی‌های مغولی و آسیای مرکزی را با اختلاط محلی با هان و هوی ترکیب می‌کنند و معمولاً موهای تیره، چشمان قهوه‌ای و صورت‌های نسبتاً پهن با اندامی متوسط دارند. پوشش از عرف مسلمانان شمال غربی چین پیروی می‌کند: مردان معمولاً کلاه‌های سفید یا مشکی بی‌لبه، پالتوهای بلند ساده و ریش می‌گذارند، در حالی که زنان روسری یا نقاب می‌پوشند، اغلب مشکی، سبز یا سفید، با پیراهن‌های بلند و متین. لباس روزمره در سایر جنبه‌ها شبیه به لباس جوامع روستایی همسایه در گانسو است.