اروتیک لوپ‌نورها

مردم لوپ‌نور که خود را لوپلیک می‌نامند، ساکنان پایین‌دست رودخانه تاریم و دریاچه‌های لوپ‌نور هستند، جایی که این رودخانه در لبه شرقی صحرای تکلامکان در سین‌کیانگ چین به پایان می‌رسد و از میان می‌رود. آنچه آنان را متمایز می‌کرد شیوه زندگی‌شان بود. در جاهای دیگر حوضه تاریم، مردم در واحه‌های آبیاری‌شده کشاورزی می‌کردند یا دام نگه می‌داشتند. اما لوپلیک‌ها از آب زندگی می‌کردند. آنان با قایق‌های تنه‌تراشیده‌ای که از چوب پده ساخته می‌شد ماهی می‌گرفتند، خانه‌هایشان را از نی می‌ساختند، پرندگان آبزی را با تله شکار می‌کردند و الیاف گیاهی وحشی باتلاقی را به تور و پوشاک می‌ریسیدند. این گیاه هنوز در زبان چینی luobuma نامیده می‌شود، یعنی کنف لوپ، به نام دریاچه.

آنان به زبان اویغوری سخن می‌گویند و جزو اویغورها به شمار می‌آیند، اما گویش ایشان یکی از گروه‌های اصلی لهجه‌ای این زبان است. این گویش همچنین ویژگی‌هایی دارد که بیش از لهجه‌های واحه‌های اطرافش، در شاخه قپچاق زبان‌های ترکی رایج است، شاخه‌ای که قزاقی و قرقیزی را دربر می‌گیرد. پژوهشگران معمولاً این را نشانه‌ای از خاستگاه آمیخته می‌دانند، به این معنا که گروه‌های دیگر طی نسل‌های متوالی در جمعیت کهن ساکن کنار دریاچه جذب شده‌اند. آنان، مانند همسایگان خود، مسلمان سنی هستند.

بیگانگان دیرهنگام به این سرزمین آمدند. نیکلای پریژوالسکی در دهه 1870 به منطقه دریاچه رسید و گزارش‌های او بحثی طولانی درباره محل واقعی دریاچه لوپ‌نور را آغاز کرد. پیوتر کوزلف و سون هدین بعدها از میان روستاهای ماهیگیری، از جمله عبدال، گذشتند و به این بحث کشیده شدند. معلوم شد پاسخ این است که دریاچه جابه‌جا می‌شد: رودخانه تاریم با گذشت زمان مسیر خود را تغییر داد و روستاها از پی آب رفتند. سده بیستم این چرخه را به پایان برد. آبیاری و سدهای بالادست، پایین‌دست رودخانه را از آب محروم کردند، آخرین دریاچه‌ها تا اوایل دهه 1970 خشکیده بودند و لوپلیک‌ها در روستاهای کشاورزی ساکن شدند. در همین حال، نام لوپ‌نور در خارج به دلیلی کاملاً متفاوت شناخته شد: از سال 1964 محل آزمایش‌های تسلیحات هسته‌ای چین بود.

امروز بیشتر لوپلیک‌ها در شهرستان یولی، که نام اویغوری آن به سادگی لوپ‌نور است، و در اطراف روچیانگ زندگی می‌کنند، و بیشتر آنان از کشاورزی امرار معاش می‌کنند. گذشته ماهیگیری آنان در حافظه خانواده‌ها زنده است، در گویشی که هنوز متفاوت از بقیه حوضه به گوش می‌رسد، و در روستایی میراثی نزدیک یولی که بازدیدکنندگان در آن گرد آتشی روباز ماهی کباب‌شده بر سیخ چوبی می‌خورند، همان‌گونه که در گذشته در ساحل دریاچه انجام می‌شد.