اروتیک آنکواچاگ

اونکواچوگ‌ها که امروز نام خود را اونکچاوگ می‌نویسند، مردم آلگونکین ساحل جنوبی مرکز جزیرۀ لانگ آیلند هستند. آنچه در حومۀ نیویورک آن‌ها را متمایز می‌کند ساده است: هنوز سرزمین خود را در اختیار دارند. محل سکونت پوسپاتوک در ماستیک، نزدیک خلیج موریچز، در سال 1700 برای آن‌ها تعیین شد و این ملت از آن زمان در آنجا زندگی کرده است، در حالی که شهرستان سافولک اطراف آن را با عمارت‌ها، مزرعه‌ها و شهرک‌های رفت‌وآمد روزانه پر کرد. سرزمین قدیمی آن‌ها در امتداد خلیج‌ها و باتلاق‌های شور اطراف پچوگ گسترده بود، شهری که نامش یادآور نام آن‌هاست، و تا شرق به سوی موریچز ادامه داشت. زندگی آن‌ها بر ساحل بنا شده بود: صدف خوراکی، استرید، ماهی، مارماهی و پرندگان آبزی، و کشت ذرت در زمین‌های پاک‌شده دورتر از آب.

زبان آن‌ها به شاخۀ شرقی آلگونکین تعلق داشت و نزدیک‌ترین زبان به کیریپی بود که در آن سوی آبراه لانگ آیلند در کانکتیکات گفته می‌شد. بخش عمدۀ آنچه باقی مانده، به این دلیل است که توماس جفرسون، گردآورندۀ مشتاق واژگان بومی، در سال 1791 همراه جیمز مدیسون در بروکهیون توقف کرد و فهرست واژگانی را از چند گویشور سالخورده ثبت کرد. این فهرست کوتاه که توسط یک وزیر امور خارجۀ شاغل نوشته شده، اکنون منبع کاری تلاش این ملت برای بازگرداندن زبان به کاربرد زنده است.

مانند دیگر مردم لانگ آیلند، اونکواچوگ‌ها در کنار ماده خام وامپوم زندگی می‌کردند، یعنی مهره‌هایی از صدف کوهاگ و حلزون دریایی که در سراسر شمال شرقی به عنوان پول و سند دیپلماتیک به کار می‌رفت. در سده‌های 1600 این امر بیشتر فشار آورد تا سود: مطالبه باج از سوی همسایگان قدرتمندتر و سپس از سوی انگلیسی‌ها، همه‌گیری بیماری‌ها و رشته‌ای از اسناد زمین که بیشتر سرزمین آن‌ها را به دست مستعمره‌نشینان سپرد. بخش بزرگی از آن به عمارت ویلیام «تانجیر» اسمیت رفت، همان مستعمره‌نشینی که محل سکونت پوسپاتوک را جدا کرد. سپس مبلغان مذهبی آمدند و مسیحیت در محل سکونت ریشه دواند، در حالی که جامعه گردهمایی‌ها و زندگی آیینی خود را حفظ کرد.

ملت اونکچاوگ توسط ایالت نیویورک به رسمیت شناخته شده، اما دولت فدرال آن را به رسمیت نمی‌شناسد. بیشتر زندگی عمومی امروز آن‌ها به بحثی درباره معنای حاکمیت در یک محل سکونت کوچک بدل شده، از جمله نبردهای حقوقی بر سر فروش تنباکوی معاف از مالیات و ادعایی که بر پایه معاهده استعماری سال 1676 مطرح شده، مبنی بر برداشت مارماهی‌های جوان در آب‌های محلی بدون مجوز ایالتی. بسیاری از خانواده‌ها نیز نسل‌ها ازدواج با همسایگان آفریقایی‌تبار آمریکایی و اروپایی داشته‌اند و این ملت ناچار شده، در برابر مقامات بدگمان و همسایگان تردیدکننده، بر این تأکید کند که تبار مختلط هرگز به موجودیت آن به عنوان یک ملت پایان نداده است.