اروتیک اوگونگ‌ها

اوگونگ‌ها از کوچک‌ترین قوم‌های تایلند هستند. آن‌ها چند صد روستانشین در سرزمین تپه‌ها و رودخانه‌های غرب‌اند و آنچه آن‌ها را متمایز می‌کند عمدتاً به زبانی بازمی‌گردد که تقریباً هیچ‌کس دیگری به آن سخن نمی‌گوید. همسایگان تایلندی‌شان مدت‌هاست آن‌ها را لاوا می‌نامند، نامی که به قومی مون-خمری بی‌ارتباط با آن‌ها در شمال نیز تعلق دارد. نامی که خودشان برای خود به کار می‌برند گونگ یا اوگونگ است و به تاریخی اشاره دارد که با نقشه‌ی اطراف‌شان هم‌خوانی ندارد.

بیشتر آن تاریخ در زبان حفظ شده است. اوگونگ زبانی سینو-تبتی است و زبان‌شناسان معمولاً آن را نزدیک‌ترین زبان به زبان‌های لولو-برمایی می‌دانند که عمدتاً در میانمار و جنوب غربی چین سخن گفته می‌شوند. با این حال، اوگونگ‌ها در میان گویشوران تایلندی و کارن و در جوامع کوچکی در استان‌های کانچانابوری، سوپان‌بوری و اوتای‌تانی زندگی می‌کنند. هیچ‌کس مطمئن نیست که نیاکانشان چگونه و در چه زمانی به آنجا رسیدند. آنچه روشن است این است که این زبان طی نسل‌ها در حال از دست دادن جایگاه خود بوده است. بخش عمده‌ای از آنچه بیرونی‌ها درباره‌اش می‌دانند از زبان‌شناس دیوید برادلی آمده است که کارش اوگونگ را به نمونه‌ای استاندارد از چگونگی ناپدید شدن زبانی کوچک بدل کرد. امروز بیشتر کودکان اوگونگ ابتدا تایلندی یاد می‌گیرند و زبان قدیمی عمدتاً در میان سالمندان باقی مانده است.

زندگی روزمره تا حد زیادی شبیه تایلند روستایی اطراف آن‌هاست. روستاهای اوگونگ بودایی ترواده‌اند و از تقویم معبد در آیین‌های کسب ثواب و جشن‌ها پیروی می‌کنند. نذورات قدیمی برای ارواح محلی و نیاکان همراه با آیین بودایی ادامه دارد، بی‌آنکه احساس تعارضی در میان باشد. نسل‌های پیشین از کشاورزی، گردآوری محصولات جنگلی و ماهی‌گیری در رودخانه‌ها امرار معاش می‌کردند. کار مزدی، آموزش تایلندی و ازدواج با همسایگان به‌تدریج جوانان را به جریان اصلی ملی کشانده است.

این جذب‌شدگی واقعیت محوری زندگی امروز اوگونگ‌هاست. برخی گروه‌ها خود را با پوشش، دینی جدا یا یک هدف سیاسی متمایز می‌کنند. اوگونگ‌ها این کار را بیشتر از طریق گفتار انجام داده‌اند، بنابراین با کم شدن شمار گویشوران زبان، مرز میان آن‌ها و همسایگانشان نیز کم‌رنگ می‌شود. برخی خانواده‌ها هنوز به نام و به این آگاهی پایبندند که پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌هایشان به زبانی سخن می‌گفتند که هیچ‌کس دیگری در دره نمی‌فهمید. اینکه اوگونگ‌ها برای یک نسل دیگر قومی متمایز باقی بمانند شاید کمتر به بیرونی‌ها و بیشتر به این بستگی داشته باشد که آیا این خانواده‌ها تصمیم بگیرند زبان ارزش انتقال به نسل بعد را دارد یا نه.