اروتیک تائونگیو

تاونگیوها مردمی کوهستان‌نشین‌اند که به زبان برمه‌ای سخن می‌گویند و در جایی زندگی می‌کنند که بیشتر همسایگانشان به زبانی دیگر حرف می‌زنند. روستاهایشان در ارتفاعات جنوب ایالت شان در میانمار، در منطقه‌ای پیرامون تاونگی، کالاو و پیندایا قرار دارد. نام آنان از واژه‌ای برمه‌ای به معنای یال کوه گرفته شده است. هیچ رسم واحدی به اندازه محل زندگی‌شان آنان را از دیگران متمایز نمی‌کند. گفتار روزمره‌شان از زبان‌های برمیش است، در حالی که روستاهای نزدیک به زبان شان، که زبانی از خانواده تای است، یا به زبان پا-او، که از زبان‌های کارن است، یا به زبان پالائونگ، که به خانواده آسترو‌آسیایی تعلق دارد، سخن می‌گویند.

تاونگیو به شاخه برمیش از خانواده زبانی چینی‌تبتی تعلق دارد. این زبان آن‌قدر به برمه‌ای معیار نزدیک است که اغلب گویشی از آن شمرده می‌شود، هرچند تلفظ و واژگان ویژه خود را دارد. نزدیک‌ترین خویشاوندان زبانی‌اش در فلات شان گفتار دانوها و گفتار اینتاهای دریاچه اینله است. هر دو از اقوام برمیش‌زبان‌اند که مانند تاونگیوها نسل‌ها در میان جوامع تای و کارن زیسته‌اند. هر یک از این سه گروه هنوز نام خاص خود را به کار می‌برد و برداشت خاص خود را از اینکه چه کسی جزو آن است دارد.

دسته‌بندی‌های دولت با تصویر زبانی همخوانی ندارد. فهرست 135 قوم ملی به‌رسمیت‌شناخته‌شده میانمار، تاونگیوها را در گروه شان قرار می‌دهد نه در گروه بامار، و آنان را بر اساس محل زندگی‌شان دسته‌بندی می‌کند نه بر اساس زبانی که سخن می‌گویند. محل زندگی‌شان سیاستشان را نیز شکل داده است. قرن‌ها روستاهایشان بخشی از امیرنشین‌های شان بود که به دست ساوفاهای موروثی، زیر فرمان شاهان برمه و بعدها بریتانیایی‌ها، اداره می‌شدند. شاهزادگان در سال 1959 از قدرت موروثی خود دست کشیدند و کوهستان‌های شان پس از آن دهه‌ها درگیری را از سر گذراندند.

تاونگیوها از بودیسم تراوادا پیروی می‌کنند و این آیین زندگی روستا را به شیوه‌هایی عملی شکل می‌دهد. صومعه هم مدرسه است و هم محل گردهمایی، و بسیاری از روزهای جشن سال را تعیین می‌کند. خانواده‌ها با صدقه و نذورات ثواب کسب می‌کنند و بسیاری از پسران مدتی را به عنوان راهب نوآموز می‌گذرانند. بودیسم در کنار احترامی کهن‌تر به نات‌ها، یعنی ارواح نگهبان مکان‌ها و خانه‌ها، جای دارد؛ ارواحی که بسیاری از بوداییان برمه‌زبان هنوز با پیشکش‌های کوچک گرامی‌شان می‌دارند. بیشتر تاونگیوها کشاورزی می‌کنند. همان‌گونه که در سراسر ایالت شان دیده می‌شود، اکنون شمار بیشتری از جوانان برای کار به شهرها یا آن‌سوی مرز به تایلند می‌روند. آنان زبان خود را به جاهایی می‌برند که تقریباً هیچ‌کس آن را نمی‌شناسد.