اروتیک تا اوی

تا اوی‌ها در رشته‌کوه آنامیت، جایی که ویتنام و لائوس به هم می‌رسند زندگی می‌کنند، کمربندی از جنگل‌های پرشیب و دره‌های باریک رودخانه‌ها که هرگز اداره‌کردن آن از هیچ‌یک از دو پایتخت آسان نبوده است. آن‌ها از دیرباز کشاورز تپه‌نشین‌اند و با پاک‌کردن زمین‌های کوچک چرخشی بر دامنه‌ها برنج کوهستانی می‌کارند، و روستاهایشان سنتاً گرد خانه‌ای جمعی شکل می‌گرفت که خانواده‌ها در آن از خانه‌های چوبی بلند مشترک استفاده می‌کردند که می‌توانست بیشتر طول روستا را پوشش دهد. ویتنام، تا اوی‌ها را در میان 54 قومیت رسمی خود به شمار می‌آورد و سه جمعیت مرتبط را زیر یک برچسب قرار می‌دهد: تا اوی‌های اصلی، پاکو و پاهی. پاکو‌ها به‌ویژه تمایل دارند نخست خود را پاکو بدانند و این ادغام بیش از آنکه توصیف خودی باشد، به یک سهولت اداری شباهت دارد.

زبان آن‌ها به شاخه کاتویک از خانواده اتروآسیایی تعلق دارد که آن را در پیوندی نزدیک با کاتو، برو و پاکوه همسایه قرار می‌دهد و از ویتنامی و لائوسی، دو زبان ملی که از دو سو بر آنان فشار می‌آورند، فاصله‌ای قابل توجه دارد. زندگی مذهبی بر پایه ارواح می‌چرخد نه متون مقدس: یانگ‌ها که در مزارع، جویبارها، سنگ‌ها و خود خانه ساکن‌اند، با قربانی‌کردن گاومیش و نوشیدنی برنجی خوانده می‌شوند، همراه با توجه شدید به مردگان. A Rieu Ping روشن‌ترین بیان این باور است، مراسم تدفین مجدد که هر چند سال یک‌بار برگزار می‌شود و در آن خانواده‌ها مردگان خود را از خاک بیرون می‌آورند، استخوان‌ها را پاک می‌کنند و در گوری مشترک دوباره دفن می‌کنند و گورهای فردی پراکنده را به یک خانه تبارنامه‌ای تبدیل می‌کنند.

قرن بیستم به شکلی خشونت‌بار فرا رسید. دره A Luoi در سوی ویتنام، مسیر هوشی مین را در بر داشت و یکی از سنگین‌ترین بمباران‌ها و برگ‌ریزسازی‌های جنگ را تحمل کرد. روستاها ویران شدند، جمعیت‌ها جابه‌جا شدند و پس از آن بسیاری از تا اوی‌ها به روستاهایی به سبک دشت‌نشین در زمین‌های هموارتر اسکان یافتند. در سال‌های بعد بسیاری نام خانوادگی «هو» را برگزیدند. آنچه بهتر از همه باقی ماند بافندگی است. زنان تا اوی با دار دستی کمری، پارچه زنگ را می‌بافند، بروکادی تیره که مهره‌ها در همان حین بافت مستقیماً در پارچه جاسازی می‌شوند، به‌طوری که نقش در شیشه پابرجا می‌ماند نه اینکه در رنگ بنشیند. این پارچه همزمان کاربرد مهریه، هدیه تدفین و لباس رسمی دارد، و شناسایی اخیر آن به‌عنوان میراث ناملموس ملی، به چند بافنده A Luoi بازاری فراتر از پایان دره داده است.