اروتیک تلیچو

مردم تلیچو یکی از شعب دنه در قلمرو شمال غربی کانادا هستند. در بیشتر سده گذشته، انگلیسی‌زبانان آنان را «دوگریب» می‌نامیدند که ترجمه‌ای تحت‌اللفظی از نامی است که خود برای خویش به کار می‌برند. سرزمین آنان نواری از خاک میان دریاچه گریت اسلیو و دریاچه گریت بیر است، جایی که صنوبرهای سیاه و مرداب‌های خزه‌ای به سمت شمال‌شرق کم‌کم به سرزمین‌های بی‌درخت شمالی می‌رسند. آب چنان این سرزمین را پاره‌پاره کرده که نقشه قدیمی منطقه در واقع نقشه مسیرهای قایق‌رانی و گذرگاه‌های حمل‌ونقل خشکی است. چهار جامعه این سرزمین را نگه داشته‌اند: بیهشوکو در بازوی شمالی دریاچه گریت اسلیو که بزرگ‌ترین جامعه بومیان این قلمرو است، و واتی، گامتی و ویکوئتی که کوچک‌ترند و در بیشتر تاریخ‌شان در تابستان با هواپیمای آبی و در زمستان با جاده یخی به آنها می‌رسیدند. زبان تلیچو یاتیی از شاخه آتاباسکانی شمالی است و بدین ترتیب خویشاوند دوری از زبان‌های ناواهو و آپاچی در جنوب دور به شمار می‌رود. این زبان از زبان‌های بومی شمال است که بهتر حفظ شده‌اند و هنوز در خانه‌های جامعه‌های کوچک‌تر به کار می‌رود و در مدرسه‌ها تدریس می‌شود، هرچند فشار زبان انگلیسی هرگز فروکش نمی‌کند. مسیحیت کاتولیک در سده نوزدهم با مبلغان اوبلات وارد شد و ماند، و در کنار آیین‌های کهن دنه قرار گرفت و جایگزین آنها نشد. این آیین شامل سنت پیشگویی زنده و احترام به نیروی طب است که مردم معمولاً آن را با بیگانگان در میان نمی‌گذارند.

دو لحظه، ملت امروزی را تعریف می‌کند. در سال 1921 رئیس مونفوی پای معاهده 11 را امضا کرد و، به روایت تلیچو، پیش از امضای هر چیزی خود مرز سرزمین را تعیین کرد. در سال 2005 توافق‌نامه تلیچو به اجرا درآمد، نخستین سندی در قلمرو شمال غربی که ادعای زمین و خودگردانی را در یک سند واحد گرد آورد و به دولت تلیچو مالکیت بر یک پهنه پیوسته حدود 39,000 کیلومتر مربع و صدایی مؤثر در معادن الماس در سرزمین‌های بی‌درخت داد. میان این دو تاریخ، سفارش رئیس جیمی برونو قرار دارد که کودکان تلیچو باید چنان تربیت شوند که مانند دو انسان نیرومند باشند؛ سفارشی که آنقدر نقل شده که اکنون نقش شعار ملی یافته است. درآمد معدن همه چیز را حل نکرده است: گله‌های گوزن شمالی سرزمین‌های بی‌درخت که تلیچو نسل‌ها شکار می‌کردند سقوط کرده‌اند و محدودیت‌های شکاری که پس از آن آمد، بیش از هر مسئله درآمد به استخوان‌شان رسید. آنچه پابرجا مانده، عادت بیرون رفتن است. هر تابستان، سفر قایق‌رانی «مسیرهای نیاکان ما» همان راه‌های کهن را تا گردهمایی سالانه بازمی‌پیماید و سالخوردگان و نوجوانان در یک قایق می‌نشینند. در تمام طول سال، بازی‌های دستی برگزار می‌شود، رقابتی تند و پرسروصدا برای پنهان‌کردن نشانه‌ها، و گروه‌های طبل‌نواز که تیم‌هایی را از سراسر شمال جذب می‌کنند، و تلیچو در این بازی‌ها بسیار خوب بازی می‌کنند.