اروتیک کالیسپل

کالیسپل‌ها مردم رودخانه‌اند. رودخانهٔ آن‌ها پند اوریه است که آب بزرگ‌ترین دریاچهٔ ایداهو را بیرون می‌برد، به سمت غرب وارد ایالت واشینگتن می‌شود، سپس به سمت شمال می‌پیچد و به بریتیش کلمبیا می‌رود تا به رود کلمبیا بپیوندد. تاجران خز فرانسوی‌کانادایی آن‌ها را پند دوریل نامیدند که تقریباً به معنای آویزان از گوش‌ها است، به خاطر آویزه‌های صدفی که بر خود داشتند. این برچسب از دوران تجارت خز فراتر رفت و اکنون نام یک دریاچه، یک رودخانه و یک شهرستان است. امروزه نام کالیسپل پیش از هر چیز متعلق به قبیلهٔ سرخ‌پوستان کالیسپل است، ملتی کوچک که به‌طور فدرال به رسمیت شناخته شده و در کنار رودخانه، نزدیک آسک در واشینگتن زندگی می‌کند. خویشاوندان بالادستی آن‌ها در مونتانا هنوز با نام پند دوریل شناخته می‌شوند.

زبان آن‌ها گویشی از یک زبان سالیشی است که اسپوکن‌ها در غرب و سالیش‌های بیترروت در شرق نیز، با تفاوت‌های جزئی، به آن سخن می‌گویند. این زبان به شاخهٔ سالیشی داخلی تعلق دارد و آن زنجیرهٔ گفتارهای متقابلاً قابل‌فهم، خانواده‌ها را در دو سوی رشته‌کوه‌ها به هم پیوند می‌داد. همسایگان کوتنای آن‌ها در شمال و شرق زبانی کاملاً متفاوت داشتند، زبانی که هیچ خویشاوند شناخته‌شده‌ای ندارد. با این حال این دو قوم رودخانه‌ها و تجارت را با هم شریک بودند و هر دو کانوی پوزه‌تاس‌ماهی را می‌ساختند، قایقی از پوست درخت که دو سر نوک‌تیزش در خط آب به جلو کشیده می‌شود. سال از چرخه‌ای فصلی پیروی می‌کرد: کندن کاماس و بیترروت در علفزارهای باز، ماهی‌گیری، شکار گوزن و، برای گروه‌های بالادست، عبور از کوه‌های راکی برای شکار بیسون در دشت‌ها.

مبلغان یسوعی در دههٔ 1840 از راه رسیدند. میسیون سنت ایگناتیوس ابتدا میان کالیسپل‌ها ساخته شد و سپس در سال 1854 به درهٔ میشن در مونتانا منتقل شد. کاتولیسیسم ریشه دواند و هنوز هم در زندگی خانوادگی و اجتماعی جریان دارد، در کنار جشن‌های پاوواو، بازی‌های چوبی و گردهمایی‌هایی که بسیار کهن‌تر از میسیون‌ها هستند. شدیدترین گسست با پیمان هلگیت در سال 1855 رخ داد. پند دوریل‌های بالادست این پیمان را امضا کردند و در منطقهٔ رزرو فلت‌هد اسکان یافتند، جایی که امروزه یکی از قبایل متحد سالیش و کوتنای هستند. کالیسپل‌های پایین‌دست از این پیمان بیرون ماندند و بر رودخانهٔ خود ماندند، و نزدیک به شصت سال منتظر هر گونه منطقهٔ رزروی ماندند. سرانجام این منطقه از طریق یک فرمان اجرایی در سال 1914 به آن‌ها رسید که چند هزار آکر از دشت سیلابی نزدیک آسک را به آن‌ها اختصاص داد.

آن زمین برای زندگی کافی نبود و در بیشتر قرن بیستم، قبیله با فرصت‌های شغلی اندک و پشتوانهٔ کمی برای ساختن آینده سر کرد. نقطهٔ عطف در سال 2000 با نورثرن کوئست رسید، یک استراحتگاه کازینودار روی زمین‌های امانی قبیله در ایروی هایتس، بیرون از اسپوکن. درآمد آن اکنون هزینهٔ خدمات قبیله‌ای، کارهای مربوط به منابع طبیعی در امتداد پند اوریه و برنامه‌های زبانی را تأمین می‌کند که هدفشان بازگرداندن زبان سالیش به دهان کودکان است.