اروتیک برایون‌ها

براییون‌ها فرانسه‌زبانان دره‌ی بالادست رود سنت‌جان هستند. این منطقه، سرزمین کشاورزی و جنگلداری است که میان شمال غربی نیوبرانزویک، حاشیه‌ی منطقه‌ی تموسکوتای کبک و نوک شمالی ایالت مین مشترک است. اگر از یک براییون بپرسید اهل کجاست، ممکن است نیمه‌شوخی بگوید: جمهوری ماداواسکا. این جمهوری هرگز کشور واقعی نبوده است. با این حال پرچم دارد، با عقابی و شش ستاره به نشانه‌ی مردمانی که این سرزمین را آباد کردند. رئیس‌جمهور هم دارد، عنوانی که به‌طور سنتی شهردار ادموندستون آن را برعهده دارد. این شوخی نکته‌ای واقعی را می‌رساند: دره این مردم را ساخت، سپس مرزی آنان را جدا کرد، و از آن زمان آنان این مرز را امری جزئی به حساب آورده‌اند.

استقرار در سال ۱۷۸۵ آغاز شد. خانواده‌های آکادیایی که از تبعید جان به در برده بودند، توسط وفاداران تازه‌وارد از مزارعشان در پایین‌دست رود سنت‌جان رانده شدند و به سوی بالادست رود، به سرزمین Wolastoqiyik (Maliseet) کوچ کردند. فرانسوی‌تبارهای کانادایی از پایین‌دست سنت‌لارنس به زودی به آنان پیوستند و این دو گروه در یک جامعه درآمیختند. به‌خاطر این تبار مختلط، بسیاری از براییون‌ها دوست ندارند صرفاً آکادیایی نامیده شوند. سپس نزاع مرزی میان مین و نیوبرانزویک پیش آمد: جنگ بی‌خونریز آروستوک در سال‌های ۱۸۳۸ و ۱۸۳۹، که با معاهده‌ی وبستر-اشبرتون در ۱۸۴۲ پایان یافت و رود را مرز قرار داد. پسرعموهای ساحل جنوبی آمریکایی شدند. با این همه، خانواده‌ها، کلیساهای محلی و دستمزدها همچنان از رود عبور می‌کردند، و خط لوله‌ای هنوز خمیرکاغذ را از کارخانه‌ی ادموندستون، آن سوی رود، به کارخانه‌ی کاغذ ماداواسکا در مین می‌رساند.

این نام معمولاً به واژه‌ی brayer نسبت داده می‌شود، یعنی کار شکستن ساقه‌های کتان با ابزاری چوبی، کاری رایج در مزارع نخستین. زبان فرانسه‌ی براییون‌ها به فرانسه‌ی کبک نزدیک است، با واژه‌های آکادیایی در آن آمیخته. در سمت کانادا هنوز زبان خانه و کار است. در سمت مین، دهه‌ها مدرسه‌ی تنها انگلیسی‌زبان، که در آن کودکان به‌خاطر حرف زدن به فرانسه تنبیه می‌شدند، بسیاری از خانواده‌ها را به سوی انگلیسی سوق داد. فرانسه در میان گویشوران مسن‌تر و در تلاش‌ها برای احیای آن باقی مانده است. کلیساهای کاتولیک بیشتر تاریخ دره، زندگی جمعی را سامان می‌دادند. غذا نشانه‌ای آرام‌تر است: ployes، کلوچه‌های نازک گندم سیاه که فقط از یک رو پخته می‌شوند، با کره یا خورش مرغ، در دو سوی رود خورده می‌شوند. هر تابستان Foire Brayonne در ادموندستون این حس وطنی جداگانه را به جشنواره‌ای تبدیل می‌کند.