اروتیک سیکّا

سیکا مردم شرق فلورس‌اند که در میانه‌ی جزیره، از ساحل خشک جنوبی تا بالای ستون فقرات تپه‌ها و پایین تا ماومره در ساحل شمالی پراکنده‌اند. نامشان را از روستای کوچک ساحلی گرفته‌اند که زمانی یک راجا داشت و اکنون یک کلیسا دارد، و این تقریباً شکل تاریخشان است: خاندان حاکم محلی، مسیحی‌شدنی زودهنگام و کامل، و کاتولیسیسمی که با پرتغالی‌ها از راه دریا آمد، نسل‌ها پیش از آنکه هلندی‌ها به اداره‌ی این سرزمین بپردازند. فلورس به شیوه‌ای کاتولیک است که بقیه‌ی اندونزی نیست، و سیکا به شیوه‌ای کاتولیک است که بقیه‌ی فلورس نیست. دانشکده‌ی الهیات بزرگ در لِدالِرو، بالای تپه از ماومره، نسل‌ها کشیش و الاهی‌دان تربیت کرده است، و آشنایی عملی با تقویم کلیسایی در اینجا امری عادی است نه نشانه‌ی ایمان عمیق.

زبان سارا سیکا از زبان‌های آوسترونزیایی است و میان لیو در غرب و زبان‌های لاماهولوت در شرق قرار دارد؛ آنقدر به هر دو نزدیک است که بتوان درباره‌شان بحث کرد، و آنقدر دور که زبانی مستقل باشد. گویشوران آن یک بلوک واحد را تشکیل نمی‌دهند. کروئه در تپه‌های داخلی بزرگ‌ترین گروه است؛ سیکا ناتار در ساحل جنوبی مرکز کهن مراسم و منزلت است؛ و تانا آی در شرق دیرتر از همه آیین پیش‌مسیحی خود را حفظ کرد، آیینی که بر پایه‌ی خانه‌های طایفه‌ای و ماهه سازمان یافته بود، و مردم‌شناسان دهه‌ها در آنجا پژوهش کرده‌اند. نسب در بیشتر این منطقه از طریق پدر محاسبه می‌شود و ازدواج هنوز کالا را در هر دو جهت جابه‌جا می‌کند: پارچه از سوی عروس، و فلز و اشیای ارزشمند قدیمی‌تر از سوی داماد.

پارچه چیزی است که غریبه‌ها پیش از همه متوجه آن می‌شوند. زنان سیکا پیش از رنگ‌رزی، نخ‌های تار را به روش ایکات می‌بندند؛ ابتدا با نیل، سپس روی ریشه‌ی مورندا قرمز. سپس تکه‌ها را به شکل دامنی لوله‌ای به نام اوتانگ می‌دوزند و نقش‌ها نشان می‌دهند که پارچه متعلق به کدام ناحیه و کدام خانواده است. گروه‌های گونگ و طبل که گونگ وانینگ نام دارند، رقص‌ها را همراهی می‌کنند که معروف‌ترینشان هگونگ است، با زنگوله‌های مچ پا و دستمال‌های کوچک لرزان. زندگی بیرون از مراسم بر پایه‌ی کوپرا، بادام هندی، کاکائو، ماهیگیری و به‌طور فزاینده دستمزدهایی است که از مالزی یا کالیمانتان به خانه فرستاده می‌شود. مردم اینجا دو چیز را مبنای یادآوری خاطراتشان قرار می‌دهند: آتشفشان ایگون که غرش می‌کند، و زلزله و سونامی دسامبر 1992 که ماومره را ویران کرد و در چند دقیقه هزاران نفر را کشت.