اروتیک سملای

سمله‌ای‌ها مردمی دریاچه‌نشین‌اند در کشوری که تمایل دارد اقلیت‌های بومی‌اش را در ژرفای جنگل تصور کند. سرزمین اصلی آنان تاسیک برا است، باتلاقی آب‌شیرین و گسترده با آب‌های باز، پاندانوس و جگن، در مرکز پاهانگ، همراه با رودخانه‌های اطراف آن و نواری از ایالت مجاور نگری سمبیلان. آنان یکی از هجده گروه رسمیِ اورانگ آسلی شبه‌جزیره مالایا هستند و در این طبقه‌بندی رسمی جای نامناسبی دارند. دولت آنان را ذیل مالایی‌های نخستین قرار می‌دهد، کنار تموآن و جاکون، اما زبانشان از خانواده‌ای کاملاً متفاوت با مالایی است. سمله‌ای زبانی آسلیایی است و بخشی از خانواده اتروآسیایی است که اعضای شناخته‌شده‌تر آن خمری و ویتنامی‌اند. در میان زبان‌های آسلیایی، این زبان به گروه کوچک جنوبی همراه با سماق بری، ماه مری و تموک تعلق دارد. تماس طولانی واژه‌های وام‌گرفته از مالایی را در آن انباشته، بیشتر گویشوران آن به مالایی نیز تکلم می‌کنند و این زبان در معرض خطر انقراض شمرده می‌شود. زبان‌شناسان آن را به سبب واژه‌های بیانی‌اش می‌شناسند، طبقه بزرگی از واژگان که صداها، بافت‌ها و احساس‌ها را در صورت‌هایی فشرده و الگومند بازمی‌نمایانند. دستور زبان نیکول کروسپه در سال 2004 همچنان توصیف معیار است.

زندگی پیرامون دریاچه مدت‌ها هم‌زمان بر چند منبع تکیه داشته است: کشت قطعه‌های موقت زمین سوزانده‌شده برای برنج کوهی، ماهی‌گیری، و گردآوری فرآورده‌های جنگل برای تجارت. صمغ‌های درختی تخصص ویژه‌ای بودند. روزمری جیانو، مردم‌شناس، نشان داد که سمله‌ای‌ها صمغ‌ها را تا چه اندازه دقیق بر اساس منبع، درجه و کاربردشان دسته‌بندی می‌کنند؛ دانشی که هم به خانوارها خدمت می‌کرد و هم به تجارتی بلندمدت. بهره‌برداری از لاستیک بعدها آغاز شد. پس از آن، طرح‌های بزرگ زمین دولتی جنگل‌های اطراف تاسیک برا را برای کشت نخل روغنی و لاستیک پاک کردند و زمینی را که سمله‌ای‌ها بر آن تکیه داشتند کوچک ساختند. در سال 1994 این دریاچه نخستین تالاب رامسار مالزی شد و برخی از سمله‌ای‌ها امروز بخشی از معیشت خود را از راهنمایی گردشگران در آن به دست می‌آورند. باورها نیز به همین شیوه لایه‌لایه‌اند. دین کهن سمله‌ای‌ها جنگل و آب را خانه ارواحی می‌داند که باید به آن‌ها احترام گذاشت و گاه با آن‌ها چانه زد، و هنگامی که به نظر می‌رسد بیماری علتی روحانی دارد، درمانگران فراخوانده می‌شوند. اسلام و مسیحیت هر دو پیروانی یافته‌اند، اما آیین‌های کهن در جاهایی که این دو دین رسوخ کرده‌اند به کلی از میان نرفته‌اند. سکونتگاه‌هایی چون پوس ایسکندر، در کرانه دریاچه، این تاریخ را یک‌جا در خود دارند: مردمی که هنوز به تالابی مشخص پیوسته‌اند و زندگی‌شان بر پایه شرایطی می‌گذرد که بیشتر دیگران تعیین کرده‌اند.