اروتیک سلتار

سلتار مردمانی دریانورد هستند و خانهٔ آنان همواره آبِ میان سنگاپور و نوک جنوبی شبه‌جزیرهٔ مالایا بوده است. نسل‌ها، خانواده‌ها در قایق‌های کوچک زندگی می‌کردند و در خورها، دهانه‌های رودخانه و گل‌لجن‌زارهای تنگهٔ جوهور کار می‌کردند و ماهی، خرچنگ و صدف صید می‌کردند. آنان با جزر و مد و فصل‌ها جابه‌جا می‌شدند، به‌جای آنکه در خشکی ساکن شوند. همین زندگی روی آب بود که آنان را از کشاورزان و شهرنشینان مالایایی اطرافشان متمایز می‌کرد. با آنکه امروزه اندکی از آنان روی قایق زندگی می‌کنند، این زندگی همچنان در تصور سلتار از خودشان نقشی محوری دارد.

آنان از اجتماعات پراکندهٔ موسوم به اورانگ لائوت، یعنی مردمان دریایی جزایر ریائو و آب‌های پیرامون سنگاپور، هستند. این اجتماعات قرن‌ها به‌عنوان قایقران، ماهیگیر و نیروی دریایی نیمه‌وقت به سلطنت‌های مالایی خدمت کردند. زبان سلتار از شاخهٔ مالایی است و آن‌قدر به مالایی معیار نزدیک است که بیگانگان اغلب آن را گویشی از آن می‌دانند، و بیشتر سلتارها به‌آسانی میان این دو جابه‌جا می‌شوند. در مالزی، آنان رسماً در شمار اورانگ آسلی، اقلیت‌های بومی شبه‌جزیره، در دستهٔ پروتو-مالایی ثبت شده‌اند که جاکون و اورانگ کوالا را نیز دربر می‌گیرد. زندگی مذهبی آنان هنوز عمدتاً جان‌باورانه است، هرچند برخی خانواده‌ها به اسلام یا مسیحیت گرویده‌اند.

بیشتر مردم سنگاپور این واژه را به‌عنوان نام مکان می‌شناسند: سلتار رودخانه، مخزن آب، فرودگاه و بزرگراهی در شمال جزیره است. پشت این نام، مردمی قایق‌نشین هستند که پیش از تأسیس شهرک بریتانیایی‌ها در سال 1819 از قبل در آن خورهای شمالی ماهیگیری می‌کردند. با سدسازی رودخانه‌های سنگاپور و ساخت‌وساز بر کرانهٔ دریا، این اجتماع به سوی ساحل جوهور در آن سوی تنگه گرد آمد. سپس برنامه‌های دولتی خانواده‌ها را از آب بیرون کشید و به روستاهای ثابت ساحلی اطراف جوهور بارو منتقل کرد. این کار سلتار را به خشکی آورد، اما به‌ندرت با سند مالکیت امن بر زمین.

نبودن سند مالکیت اکنون بزرگ‌ترین مشکل آنان است. روستاهای سلتار بر بعضی از ارزشمندترین کرانه‌های دریایی جنوب مالزی قرار دارند، در درون منطقهٔ رشد ایسکندار مالزی. آنجا، بازپس‌گیری زمین از دریا، بزرگراه‌ها و پروژه‌های برج‌های مسکونی به زمین روستاها، جنگل‌های حرا و میدان‌های ماهیگیری زده‌اند. اجتماعات سلتار این نزاع را به دادگاه کشانده‌اند و حقوق عرفی خود را بر مکان‌هایی که دیرزمانی در آن زیسته و ماهیگیری کرده‌اند مطالبه می‌کنند. خرچنگ‌گیری، ماهیگیری و کار با قایق همچنان بسیاری از خانوارها را تأمین می‌کند، اکنون در کنار مشاغل مزدبگیری در شهری که پیرامون آنان رشد کرده است.