اروتیک سیشلت

سشلت‌ها خود را shíshálh می‌نامند و هویت آنان به یک نوار ساحلی و خلیج‌ها در سرزمین اصلی کلمبیای بریتانیا پیوند خورده است. بیگانگان این منطقه را با نام ساحل سانشاین می‌شناسند، رشته‌ای از سواحل و شهرک‌های کوچک که با یک سفر کوتاه کشتی از شمال غرب ونکوور فاصله دارد. اما برای shíshálh، قلمرو واقعی در پشت خط ساحل قرار دارد. خلیج‌های سشلت، سالمون و نارُوز به دل کوه‌ها فرو می‌روند، خلیج جرویس تا دورترین نقاط رشته‌کوه ساحلی پیش می‌رود و بندر پندر هزارتویی از خلیج‌های پناهگاهی است. این آب‌ها همزمان نقش جاده، انبار غذا و مرز را ایفا می‌کردند. خانواده‌ها با تغییر فصل‌ها با قایق‌های کانو در آن‌ها سفر می‌کردند و از مسیرهای مهاجرت ماهی سالمون، تخم‌ریزی شاه‌ماهی و بستر صدف‌ها پیروی می‌کردند. آنان همچنین به درخت سرو قرمز وابسته بودند که خانه، قایق، طناب و پوشاک به آنان می‌داد. در گذشته این ملت از چند گروه محلی تشکیل می‌شد که هر یک ریشه در بخش آبی خود داشت، اما همگی به یک زبان سخن می‌گفتند.

آن زبان، she shashishalhem، به شاخه ساحلی سالیش از خانواده سالیشی تعلق دارد. ریشه‌های ژرفی با زبان اسکوامیش در جنوب و با گفتار Tla'amin در شمال دارد، اما زبانی مستقل است. امروز تنها گروه کوچکی از سالمندان به آن به‌طور کامل تسلط دارند. آموزش آن در کلاس‌های درس، ضبط گفته‌های سالمندان و بازگرداندن نام‌های مکانی از مهم‌ترین کارهای این ملت شده است.

قرن نوزدهم سخت ضربه زد. همه‌گیری‌ها جمعیت را به‌شدت کاهش دادند و در دهه 1860 مبلغان کاتولیک از فرقه اوبلات رسیدند. بسیاری از shíshálh آیین تازه را با پایبندی غیرعادی پذیرفتند و در یک روستای مبلغان در سشلت گرد آمدند. مبلغان این روستا را با مقررات سخت‌گیرانه اداره می‌کردند که رقص زمستانه، پوتلاچ و آیین‌های کهن‌تر را سرکوب می‌کرد. کاتولیک هنوز بخشی از زندگی اجتماعی است. خاطره مدرسه شبانه‌روزی سنت آگوستین که بیشتر قرن بیستم در خود سشلت فعال بود نیز همچنان با جامعه است.

نقطه عطف مدرن در سال 1986 رخ داد. در آن سال قانون خودگردانی فرقه هندی سشلت ملت shíshálh را نخستین ملت بومی کانادا کرد که با قانون فدرالی خاص خود اداره می‌شود و مالکیت سرزمین‌های رزرو خود را به آنان داد، به جای آنکه این سرزمین‌ها زیر نظر قانون هندی‌ها اداره شوند. ملت بر این بستر ساخته و حکومت، کسب‌وکارها و نهادهای فرهنگی خود را اداره می‌کند، از جمله موزه tems swiya در سشلت. همچنین خواستار به رسمیت شناخته شدن حقوق خود در قلمرویی بسیار بزرگ‌تر از رزروهایش است.