اروتیک ساک

شناخت ساک‌ها بهتر است در کنار میسکواکی‌ها انجام شود، مردمی که فرانسوی‌ها ایشان را فاکس می‌نامیدند. این دو قوم از نظر زبان چنان به هم نزدیک‌اند که زبان‌شناسان ساک، میسکواکی و کیکاپو را گویش‌هایی از یک زبان واحد می‌دانند، و از نظر تاریخ نیز آن‌قدر به هم نزدیک‌اند که ایالات متحده در قرن نوزدهم ایشان را در معاهدات به‌عنوان یک نهاد واحد با عنوان Sac and Fox ثبت کرد، در حالی که هرگز چنین نبودند. ساک‌ها خود را Othakiwaki می‌نامند که معمولاً «مردم زمین زرد» ترجمه می‌شود، در برابر «زمین سرخ» میسکواکی‌ها. زبان ایشان به گروه آلگونکین مرکزی تعلق دارد و با اوجیبوه و پوتاواتومی خویشاوند است. امروزه شمار اندکی از گویشوران روان به این زبان سخن می‌گویند و یک برنامه آموزشی پایدار در اوکلاهما آن را زنده نگه داشته است. آنان در آغاز قومی از سواحل دریاچه‌های بزرگ بودند که در اطراف خلیج ساگیناو در میشیگان به یاد آورده می‌شوند، سپس فشار ایروکوئی‌ها و جنگ با فرانسوی‌ها ایشان را به سوی غرب به ویسکانسین راند و سرانجام به رودخانه راک در ایلینوی. در آنجا ساوکنوک را ساختند، یکی از بزرگ‌ترین شهرک‌های داخلی قاره: خانه‌هایی از پوست درخت که هر کدام چند خانواده را در خود جای می‌داد، مزارعی از ذرت، لوبیا و کدو که زنان در آن کار می‌کردند، و هر پاییز تخلیه‌ای فصلی که در آن خانواده‌ها به سوی غرب پراکنده می‌شدند تا در کلبه‌های ویکیاپ پوشیده از پوست شکار کنند. زنان ساک و میسکواکی همچنین سرب را از معادن گالنا استخراج و معامله می‌کردند، صنعتی که آمریکایی‌های تازه‌وارد به شدت خواهان آن بودند.

نقطه گسست سال 1804 است، هنگامی که چند مرد ساک بی‌آنکه اختیاری برای این کار داشته باشند، در سنت لوئیس زمین‌های شرق رودخانه می‌سی‌سی‌پی را واگذار کردند. بلک‌هاوک سه دهه سر باز زد آن سند را بپذیرد، در برابر جناحی رقیب به رهبری کئوکاک که با کوچ اجباری موافق بود، و در سال 1832 تلاشش برای بازگشت به سرزمین خود با کشتار در بد اکس پایان یافت. زندگی‌نامه خودنوشت او که دیکته شد و سال بعد چاپ گردید، از نخستین خاطرات بومیان آمریکایی است که در ایالات متحده منتشر شد، و هنوز هم بیشتر به‌عنوان استدلال خوانده می‌شود تا مرثیه. این ملت به آیووا، سپس کانزاس و آنگاه به قلمرو سرخ‌پوستان منتقل شد. دو دولت ساک به کار خود ادامه می‌دهند: ملت Sac and Fox در اوکلاهما و ملت Sac and Fox میسوری در کانزاس و نبراسکا. عضویت در تبار از طریق پدر منتقل می‌شود و هر کودک ساک هنگام تولد به یکی از دو تقسیم آیینی، Kishko یا Oskush، اختصاص می‌یابد که میان خواهر و برادرها جابه‌جا می‌شود، به‌طوری که برادران در دو سوی مخالف قرار می‌گیرند. این دو تقسیم به ترتیب با رنگ سیاه و سفید مشخص می‌شوند و در بازی‌ها، مسابقات دو و رقص‌ها با یکدیگر رقابت می‌کنند. این رقابتی است که عمداً در دل خانواده ساخته شده، و هنوز هم کارایی دارد.