اروتیک سارتولها
مغولی، گویشی منطقهای نزدیک به خلخا (مغولی)؛ بوریاتی و روسی نزد سارتولها در بوریاتیا
بودیسم تبتی، همراه با آیینهای شمنی و عامیانه مانند پیشکش ovoo
درباره سارتولها
سارتولها نامی دارند که به جایی غیر از محل زندگی‌شان اشاره می‌کند. در مغولی قرون وسطی، Sartaul به مسلمانان شهرنشین آسیای مرکزی اطلاق می‌شد، یعنی بازرگانان و کشاورزان ترک‌زبان و فارسی‌زبانِ دولت‌های واحه‌ای مانند خوارزم که ارتش‌های چنگیزخان در آغاز سده سیزدهم میلادی ویرانش کردند. سارتول‌های امروز دامدارانی در غرب مغولستان‌اند. آنان به مغولی سخن میگویند، از بودیسم تبتی پیروی می‌کنند و خیمه‌های ger خود را میان چراگاه‌های فصلی جابه‌جا می‌کنند، درست همان‌گونه که همسایگانشان می‌کنند. توضیح رایج این است که این گروه از مردمی از آسیای مرکزی شکل گرفت که در دوران امپراتوری به جامعه مغول راه یافتند. نسل‌های بعدی آنان از راه ازدواج در این جامعه درآمیختند، زبان مغولی را پذیرفتند و این برچسب را حفظ کردند. این جذب کامل بود. هیچ گفتار ترکی یا فارسی‌ای در میانشان باقی نمانده است و آنچه امروز سارتولها را متمایز می‌کند تبار و خود این نام است، نه چیزی که یک بیگانه در نگاه نخست متوجهش شود.
بیشتر آنان در استان زاوخان، در کوهستان‌های اطراف انتهای غربی رشته‌کوه خانگای زندگی می‌کنند و سرشماری مغولستان هنوز آنان را گروه قومی جداگانه‌ای ثبت می‌کند. گویش آنان شکلی منطقهای از زبان مغولی است که به خلخا، زبان معیار ملی، نزدیک است و مدرسه‌ها و رسانه‌های ملی طی نسل‌ها این گویش را به زبان معیار نزدیک‌تر کرده‌اند. دین از الگوی مغولستان روستایی پیروی می‌کند. بودیسم در دوران سوسیالیسم سرکوب شد و از سال 1990 بازسازی شده است، و کنار آن شیوه‌های کهن‌تری قرار دارد که هرگز از میان نرفته‌اند: چرخیدن دور توده‌های سنگی به نام ovoo و هدیه گذاشتن برای ارواح کوه یا گردنه. دامداری گوسفند، بز، اسب و یاک هنوز ستون فقرات اقتصاد محلی است. همانند دیگر نقاط کشور، جریان مداوم جوانان به سوی اولان‌باتور ادامه دارد.
این نام در آن سوی مرز روسیه نیز خانه‌ای دوم دارد. در دره رودخانه جیدا در بوریاتیا، طایفه‌های سارتول جزو بوریات‌ها به شمار می‌آیند. آنان از گروه‌های مغول نسب می‌برند که هنگام تثبیت مرز با چین، در دوران سلسله چینگ و در آغاز سده هجدهم میلادی، در سوی روسی قرار گرفتند. دو شاخه حدود سیصد سال زیر دو دولت متفاوت زیسته‌اند: یکی در روستاهای مغولستان ماند و دیگری بخشی از سیبری بوریاتی و روسی‌زبان شد. همان واژه کهن برای بیگانگان آسیای مرکزی هنوز هر دو را نام می‌برد.
گروه‌های قومی مرتبط
گروه‌هایی که با سارتولها در سرزمین اصلی، منطقه، زبان یا سنت دینی مشترک‌اند. این گروه‌ها نامزدهای محتمل برای مرجع تطبیقی فنوتیپ هستند.
فنوتیپ‌های معمول: سارتولها
مرجع تولید با هوش مصنوعی: مو، چشم، پوست، ساختار صورت، اندام
کاوش در دسته‌های فنوتیپ
طبقه‌بندی ساختاریافته با مقیاس‌های داوری‌شده · 22 دسته آناتومیک
پوزهای اروتیک و وضعیت‌های جنسی
از فهرست پوزها: 220 وضعیت نام‌دار با اسکلت‌های مرجع
پرسش‌های متداول درباره سارتولها
سارتولها به چه زبانی سخن میگویند؟
زبان اصلی سارتولها مغولی، گویشی منطقهای نزدیک به خلخا (مغولی)؛ بوریاتی و روسی نزد سارتولها در بوریاتیا است.
سارتولها پیرو چه دینی هستند؟
دین غالب میان سارتولها بودیسم تبتی، همراه با آیینهای شمنی و عامیانه مانند پیشکش ovoo است.
تصاویر سارتولها خودتان را بسازید
روزی پنج تصویر، رایگان، بدون خرید اعتبار. استودیو از داده‌های فنوتیپ این گروه شروع می‌کند، پس می‌توانید نوع اندام، پوز و سبک را تنظیم کنید و ویژگی‌ها را دقیق نگه دارید.
شروع با سارتولها