اروتیک سانیچ

سانیچ‌ها خود را W̱SÁNEĆ می‌نامند که معمولاً به «مردم در حال ظهور» ترجمه می‌شود، و این نام داستانی دارد. در سیلابی بزرگ، مردم زورق‌های خود را با طناب سرو به قلهٔ ȽÁU,WELṈEW̱ بستند، تپه‌ای که مهاجرنشینان آن را کوه نیوتن نامیدند. وقتی آب فروکش کرد، کسی دید که زمین بالا می‌آید و فریاد زد که W̱SÁNEĆ در حال ظهور است. آن تپه هنوز بر شبه‌جزیرهٔ سانیچ در شمال ویکتوریا، در جنوب جزیرهٔ ونکوور، مشرف است، جایی که ملت‌های اول تسارتلیپ، تساوت، تسیکام و پاکواچین سرزمین‌های اختصاصی خود را در اختیار دارند. مالاهات، آن سوی خور سانیچ، اغلب با آنان به شمار می‌آید.

آنان از سالیش ساحلی هستند. زبانشان، SENĆOŦEN، گویشی از سالیش تنگه‌های شمالی است که با لکوونگن در اطراف ویکتوریا و با لامی و سامیش در ایالت واشنگتن در آن شریک‌اند. شیوهٔ نگارش آن در محل شکل گرفت: در دههٔ 1970 دیو الیوت پدر، یکی از بزرگان سانیچ، الفبایی ساخت که با ماشین تحریر معمولی قابل تایپ بود. این الفبا بیشتر از حروف بزرگ استفاده می‌کند و برای نشان دادن بست چاکنایی از ویرگول بهره می‌برد. مدارس شبانه‌روزی و روزانه شمار اندکی گویشور زبان مادری باقی گذاشتند و اکنون هیئت مدارس W̱SÁNEĆ کلاس‌های غوطه‌وری را اداره می‌کند تا گویشوران تازه پرورش دهد.

اقتصاد قدیم بر پایهٔ فصل‌ها در قلمرویی از جزیره‌ها می‌چرخید. خانواده‌ها با زورق به جزیره‌های خلیج و جزیره‌های سان خوان می‌رفتند تا کاماس و صدف و بیش از همه ماهی سالمون قرمز تابستانه را گرد آورند. آنان سالمون را با تور صخره‌ای صید می‌کردند، فناوری‌ای از سالیش تنگه‌ها: توری که میان دو زورق آویخته می‌شد، بر فراز طناب‌هایی که طوری چیده شده بودند که صخره‌ای را تقلید کنند، و ماهی‌های سالمون را به بالا و درون تور هدایت می‌کرد. بهترین جایگاه‌های تور صخره‌ای متعلق به خانواده‌های معینی بود. سال در سیزده ماه می‌گذشت و هر ماه نامی داشت که نشان می‌داد زمین و آب در آن چه می‌کنند.

دو رویداد بیرونی آن جهان را دگرگون کرد. در سال 1852 رهبران سانیچ دو مورد از معاهدات داگلاس را با جیمز داگلاس از شرکت خلیج هادسون امضا کردند. متن انگلیسی واگذاری زمین را توصیف می‌کند. روایت‌های سانیچ می‌گویند رؤسا آن را توافق صلح فهمیدند و این عبارت بعدها به صفحاتی افزوده شد که از پیش نشان‌های آنان را داشت. سپس در سال 1872 مرز بین‌المللی از میان جزیره‌ها تعیین شد و بسیاری از جایگاه‌های تور صخره‌ای را در سوی آمریکایی باقی گذاشت. با این حال وعدهٔ معاهده که سانیچ‌ها بتوانند «همچون گذشته» شکار و ماهی‌گیری کنند، پابرجا مانده است. تساوت از همین وعده برای جلوگیری از ساخت یک اسکلهٔ تفریحی در خلیج سانیچتون در اواخر دههٔ 1980 استفاده کرد. در سال 2006، در پروندهٔ R. v. Morris، دیوان عالی کانادا از دو مرد تسارتلیپ که به شکار شبانه متهم شده بودند حمایت کرد.

امروز سرزمین‌های اختصاصی درست در کنار حومهٔ ویکتوریای بزرگ قرار دارند. بسیاری از سانیچ‌ها مسیحی‌اند، میراثی از هیئت‌های تبلیغی قرن نوزدهم، در حالی که فصل خانهٔ بلند زمستانی و رقص ارواح آن در کنار کلیسا ادامه دارد. در سال‌های اخیر ماهی‌گیران سانیچ تور صخره‌ای را بازسازی کردند و دوباره با آن ماهی گرفتند، نخستین بار پس از نسل‌ها، و این به‌خوبی نشان می‌دهد جامعه به کدام سو می‌نگرد.