اروتیک آسینیبوین‌ها

آسینیبوین‌ها همان سوهایی هستند که جدا شدند. نام خودشان ناکودا، به معنای متحدان، است و خویشاوندان داکوتایشان آنان را هوهه، یعنی شورشیان، می‌نامیدند، زیرا زمانی پیش از آنکه یسوعیان فرانسوی نخستین بار در 1640 این نام را ثبت کنند، از یانکتونای‌ها بریده و به شمال، به جنگل‌دشت‌ها و چمنزارهای میان رودهای ساسکاچوان و میزوری، کوچ کرده بودند. نامی که بقیهٔ جهان به کار می‌برد از زبان اوجیبوه است: آسینی-بوان، یعنی سوی سنگی، به سبب شیوهٔ آشپزی‌شان که سنگ‌های داغ‌شده در آتش را در گودال‌هایی با آستر پوست می‌انداختند. این نام بر رودی در مانیتوبا، بر ناحیهٔ قدیمی آسینیبویا و بر خود این مردم ماند.

ناکودا زبانی سویی از گروه داکوتایی است که در کنار داکوتا و لاکوتا قرار دارد و تنها با یک تغییر آوایی از آن دو متمایز می‌شود: جایی که لاکوتا l و داکوتا d می‌گوید، ناکودا n می‌گوید. نزدیک‌ترین خویشاوند آن استونی است که مردمی در کوهپایه‌های آلبرتا به آن سخن می‌گویند که آنان نیز به نوبهٔ خود از آسینیبوین‌ها جدا شدند. سخنگویان روان این زبان اکنون بیشتر سالمندان‌اند و برنامه‌های آموزش زبان در فورت پک و فورت بلکنپ با زمان مسابقه می‌دهند.

آسینیبوین‌ها دو سده نیمهٔ جنوبی اتحادی تجاری با کری‌های دشت بودند که چنان پایدار بود که نام خاص خود را داشت، نهیاو-پوات، و پوست، پمیکان، تفنگ و اسب را میان پایگاه‌های کمپانی خلیج هادسون و میزوری علیا جابه‌جا می‌کرد. دشمنانشان بلک‌فوت‌ها، گروونترها و پسرعموهای سوی خودشان بودند. آنان دیر، در حدود اواسط سدهٔ هجدهم، به اسب روی آوردند و تا مدت‌ها پس از آنکه همسایگانشان کاملاً سوارکار شده بودند، کاروان‌های بزرگ سگ را نگه داشتند. جورج کتلین تصویر وی‌جون‌جون را کشید که در 1832 از واشینگتن دیدن کرد، با لباس نظامی و داستان‌هایی که هیچ‌کس باور نمی‌کرد به خانه بازگشت و به دست مردی از قوم خودش که او را دروغگو می‌پنداشت کشته شد.

سه فاجعه ملت امروزی را شکل داد. آبله‌ای که در 1837 با کشتی بخار از رود میزوری بالا آمد بخش بزرگی از این مردم را کشت. در 1873 شکارچیان آمریکایی گرگ اردوگاهی از آسینیبوین‌ها را در تپه‌های سایپرس در ساسکاچوان قتل‌عام کردند و خشم ناشی از آن اوتاوا را واداشت تا پلیس سوارهٔ شمال‌غربی را که تازه تأسیس کرده بود با شتاب به دشت‌ها بفرستد. در زمستان 1883 تا 1884، با از میان رفتن بوفالوها و دیر رسیدن جیره‌ها، چند صد نفر در قرارگاه فورت پک از گرسنگی مردند. بازماندگان سرانجام قرارگاه‌ها را با رقیبان پیشین خود شریک شدند، با سوها در فورت پک و با گروونترها در فورت بلکنپ، و در ساسکاچوان و آلبرتا به صورت رشته‌ای از ملت‌های نخستین ناکودا، از جمله کری د کتل، وایت بر، اوشن من، فزنت رامپ و الکسیس، درآمدند. رقص‌های خورشید، کلبه‌های عرق و آیین‌های چپق ده‌ها سال به‌طور پنهانی برگزار می‌شدند و اکنون بازگشته‌اند. جماعت‌های کاتولیک و پروتستان، و در برخی خانواده‌ها کلیسای بومیان آمریکا، بی‌آنکه اصطکاک چندانی پیش آید در کنار آنها جای دارند.