اروتیک رومانائو

رومانائو از اقوام بومی کوچک ایالت صباح در مالزی هستند، ایالتی واقع در شمال جزیرهٔ بورنئو. روستاهای اصلی ایشان در داخل سرزمین و در منطقهٔ رودخانه‌ای حوضهٔ کیناباتانگان قرار دارد. آنان جزو زیرگروه‌های متعدد کادازان-دوسون به شمار می‌روند، خانواده‌ای از اقوام خویشاوند که بزرگ‌ترین جمعیت بومی صباح را تشکیل می‌دهند، و بیشتر بیگانگان در همین‌جا توقف می‌کنند. اما نام، فراتر از این است. این نام جامعه‌ای مشخص با زبان و سرزمین ویژهٔ خود را نشان می‌دهد، نه شاخه‌ای دیگر و قابل جایگزین از دوسون. کیناباتانگان، بلندترین رودخانهٔ صباح، تاریخ ایشان را شکل داده است. طی نسل‌ها این رودخانه راه اصلی ورود به داخل بود و محصولات جنگل را به پایین‌دست و بازرگانان و مأموران را به بالادست می‌برد. جوامع کنار آن زیر حکومت شرکت منشور بورنئوی شمالی بریتانیا، اشغال ژاپن در جنگ جهانی دوم و پیوستن صباح به مالزی در سال ۱۹۶۳ زیستند. برای بسیاری از خانواده‌های داخل کشور، گسست تندتر بعدها رخ داد، هنگامی که قطع چوب تجاری و سپس مزارع نخل روغنی، زمینی را که نسل‌ها در آن کشاورزی، شکار و گردآوری خوراک می‌شد دگرگون کردند.

زبان ایشان به شاخهٔ بورنئوی شمالی خانوادهٔ زبان‌های آسترونزی تعلق دارد و با گفتار دیگر اقوام کنار رودخانه پیوند دارد. زندگی روزمره در لایه‌ها جریان دارد. زبان خانگی خانواده و روستا را نگه می‌دارد، در حالی که مالایی بازار، اداره‌های دولتی و مدارس ملی را پوشش می‌دهد. کادازاندوسون استاندارد که در برخی کلاس‌ها آموزش داده می‌شود بر پایهٔ گویش‌های دیگری ساخته شده است، بنابراین حتی نسخهٔ مدرسه‌ای زبان خانوادهٔ گسترده‌تر هم دقیقاً زبان خود ایشان نیست. برای جامعه‌ای با این اندازه، این ترتیب فشار پیوسته‌ای بر زبان مادری وارد می‌کند، همان فشاری که زبان‌های کوچک بسیاری را در سراسر صباح فرسوده است. همین هموارسازی در آمارهای رسمی نیز دیده می‌شود: سرشماری مالزی مردم بومی صباح را در دسته‌های کلی قرار می‌دهد، از این رو رومانائوها به ندرت به‌عنوان رقمی مستقل ظاهر می‌شوند. شناخت عمومی معمولاً از راه دیگری می‌آید، از طریق کاآماتان، جشن برداشت محصول که هر ماه مه در سراسر جهان کادازان-دوسون برگزار می‌شود. آنجاست که زیرگروه‌های کوچک با لباس و نام خود آشکار می‌شوند و مردمی که بیشتر نقشه‌ها نادیده‌شان می‌گیرند، با صدای بلند نام برده می‌شوند.