اروتیک پشاوی‌ها

پشاوها کوهنشینان گرجی‌اند و این تفاوت برای آنان اهمیت دارد. نام خود را از Pshavi گرفته‌اند که دره رودخانه Pshav Aragvi در شمال‌شرقی کشور است و امروز بخشی از شهرداری Dusheti در Mtskheta-Mtianeti به شمار می‌رود. آنان همراه با خوسورها در آن سوی ارتفاعات شمالی، یکی از دو نیمه Pshav-Khevsureti را تشکیل می‌دهند، جهانی کوهستانی از روستاهای تیره‌ای، مسیرهای گله‌های گوسفند و زیارتگاه‌های روستایی که در آن شیوه‌های کهن گرجی مدت‌ها پس از دگرگونی دشت‌ها پابرجا ماند. امروز بسیاری از پشاوها بیرون از دره زندگی می‌کنند، در روستاها و شهرهای سراسر شرق گرجستان و در کلان‌شهرها، اما وقتی از آنان بپرسند اهل کجایند، همچنان نام Pshavi را می‌برند.

آنان به گرجی سخن می‌گویند، زبانی از خانواده زبان‌های کارتولی، به گویش Pshav. این گویش به گروه کوهستانی شمال‌شرقی تعلق دارد و به Khevsur نزدیک‌ترین است. منش کوهستانی در دین بیش از همه نمایان است. پشاوها مسیحیان ارتدوکس‌اند، اما قرن‌ها مرکز واقعی ایمان روستایی khati بود، زیارتگاهی برای قدیس حامی یا روح نگهبان. این زیارتگاه نه به دست روحانیون، بلکه به دست khevisberi نگهداری می‌شد، ریش‌سفید روستا که دعاها و قربانی‌ها را رهبری می‌کرد، و یاورانی که آبجوی آیینی می‌پختند. جشن زیارتگاه یعنی ذبح گوسفند، سفره‌های مشترک و آواز. افسانه پشاوی قهرمانان خاص خود را دارد، Kopala و Iakhsari، جنگاوران ایزدی که کوه‌ها را از devis پاک کردند، یعنی همان غول‌های چندسر فولکلور گرجی. بزرگ‌ترین گردهمایی سال Lasharoba است، جشن تابستانی در زیارتگاه Lashari Cross که مردم را از هر جا که مستقر شده‌اند به دره بازمی‌گرداند.

تاریخ از آنان به عنوان جنگجو یاد می‌کند. در سال 1659 پشاوها همراه با خوسورها و Tush در شورش Bakhtrioni شرکت کردند، به قلعه‌های Bakhtrioni و Alaverdi یورش بردند، جایی که ایران صفوی مهاجران ترکمن را برای نگهداری Kakheti مستقر کرده بود، و آن طرح را نقش بر آب کردند. شعر این شورش را Vazha-Pshavela سرود، نام قلمی Luka Razikashvili که در سال 1861 در روستای پشاوی Chargali زاده شد. این نام تقریباً به معنای مرد پشاوی است. شعرهای او، از جمله Bakhtrioni، Aluda Ketelauri و Host and Guest، اصول کوهستانی شرف، میهمان‌نوازی و خون‌خواهی را در قلب ادبیات جدید گرجی قرار داد. اقتصاد کوهستان بر پایه گوسفند می‌چرخید که با تغییر فصل‌ها میان چراگاه‌های بلند تابستانی و زمین‌های پست رانده می‌شد. به تدریج خانواده‌های بسیاری برای همیشه به پایین کوچ کردند، و به همین دلیل امروز بسیاری از پشاوها در دوری زیاد از Aragvi به دنیا می‌آیند.