اروتیک پروتومالایی‌ها

پیش‌مالایی‌ها (پروتو-مالایی) نام جمعیتی است که شاید هرگز به‌عنوان قومی متمایز وجود نداشته است: موجی فرضی از نخستین مهاجران به شبه‌جزیرهٔ مالایا و جزایر پیرامون آن، که مردانی که این فرضیه را مطرح کردند آن را هزاران سال پیش از زمان حال قرار داده‌اند. حوالی آغاز قرن بیستم، طبیعی‌دانان اروپایی که در مجمع‌الجزایر کار می‌کردند استدلال کردند که جهان مالایی در دو موج جمعیت یافته است: نخست تباری کهن‌تر ساکن نواحی داخلی که آن را پیش‌مالایی نامیدند، و سپس تباری ساحلی و متأخرتر که آن را مالایی متأخر (دوترو-مالایی) نامیدند و فلز، تجارت، دولت‌ها و اسلام به آن نسبت داده می‌شد. این طرح منظم و مرتب بود، ساحل را به بهای نواحی داخلی می‌ستود، و به کتاب‌های درسی در سراسر مالزی و اندونزی راه یافت، جایی که نسل‌ها تاریخ‌هایش را به‌عنوان واقعیتی مسلم آموختند. زبان‌شناسی و ژنتیک آن را تأیید نکرده‌اند. گسترش آسترونزیایی به آسیای جنوب‌شرقی جزیره‌ای فرایندی طولانی از جابه‌جایی و آمیختن با مردمانی بود که پیش از آن در آنجا زندگی می‌کردند، نه دو ورود جداگانه و متمایز.

آنچه باقی مانده واژه است، و هنوز کارکرد اداری دارد. در مالزی، پیش‌مالایی، یا Melayu Asli، یکی از سه بخش رسمی اورانگ اصلی است در کنار نگریتو و سنوی، و شش جامعه را دربر می‌گیرد: تموان، سملای، جاکون، اورانگ کاناک، اورانگ کوالا و اورانگ سلتار. این جوامع کاملاً زنده‌اند و یک قوم واحد نیستند. این طبقه‌بندی از مرز خانواده‌های زبانی می‌گذرد. بیشتر آنها به زبان‌های شاخهٔ مالایی سخن می‌گویند، اما سملای‌ها به زبانی اسلیایی سخن می‌گویند که آستروآسیایی است نه آسترونزیایی، یعنی تباری زبانی کاملاً جداگانه که در همان قالب دولتی جای گرفته است.

زندگی پشت این برچسب مشخص است. سملای‌ها مردم تاسک برا هستند، بزرگ‌ترین دریاچهٔ طبیعی شبه‌جزیره، جنگلی غرق‌شده و کم‌عمق از جگن و آب‌های سیاه. اورانگ سلتار بر روی قایق‌ها در تنگهٔ جوهور زندگی می‌کردند، در فاصلهٔ دید برج‌های سنگاپور، و تنها در نسل‌های اخیر به خشکی کوچ کردند. اورانگ کاناک از کوچک‌ترین گروه‌های قومی به‌رسمیت‌شناخته‌شده در هر جایی هستند. تموان‌ها، بزرگ‌ترین گروه از میان این شش گروه، پروندهٔ شاخص بومیان دربارهٔ زمین را در حقوق مالزی رقم زدند، زمانی که روستاییانی که به دلیل بزرگراه فرودگاه آواره شده بودند علیه ایالت سلانگور شکایت کردند و در سال 2002 به‌رسمیت شناخته شدن حق بومی بر زمین را به دست آوردند.

پس پیش‌مالایی را این‌گونه بخوانید: فرضیه‌ای تاریخی و شکست‌خورده که هنوز نام همسایگانی زنده را بر خود دارد.