اروتیک ساکودئی

ساکودئی‌ها به معنای معمول کلمه یک ملت یا قبیله نیستند. آن‌ها یک اومای واحد هستند، یعنی یک اجتماع عشیره‌ای از مردم منتاوی که در جنگل‌های داخلی سیبروت، بزرگ‌ترین جزیره‌ی مجمع‌الجزایر منتاوی در نزدیکی سواحل غربی سوماترا، زندگی می‌کنند. کلمه‌ی اوما هم به گروه خویشاوندی اشاره دارد و هم به خانه‌ی دراز جمعی بزرگی که آن‌ها در کنار رودخانه می‌سازند، و برای ساکودئی‌ها جدا کردن این دو از هم دشوار است: خانه همان گروه است. بیگانگان این نام را بیشتر به خاطر ریمار شفولد، مردم‌شناس هلندی، می‌شناسند که از اواخر دهه‌ی ۱۹۶۰ با آن‌ها زندگی کرد، و همچنین به خاطر یک مستند بریتانیایی ساخته‌ی ۱۹۷۴ در مجموعه‌ی Disappearing World که این نام را در عنوانش آورد.

آن‌ها به گویشی از زبان منتاوی سخن می‌گویند، زبانی آسترونزیایی از جزایر حائل سوماترا، که به‌وضوح با زبان مینانگ‌کابائو و اندونزیایی متفاوت است؛ زبان‌هایی که بازرگانان و مقامات اهل سرزمین اصلی به کار می‌برند. آنچه ساکودئی‌ها را در میان عشیره‌های منتاوی متمایز می‌کند، یک انتخاب است. پس از استقلال، دولت اندونزی دین جزیره، آرات سابولونگان، را ممنوع کرد، مردم را برای ثبت‌نام به عنوان مسیحی یا مسلمان تحت فشار گذاشت، عشیره‌ها را به روستاهای برنامه‌ریزی‌شده منتقل کرد و مردم را از خالکوبی، موی بلند و لنگ دلسرد کرد. ساکودئی‌ها به بالادست رودخانه عقب نشستند و به زندگی خود ادامه دادند.

آرات سابولونگان معتقد است که همه چیز روح دارد: انسان‌ها، خوک‌ها، نخل‌های ساگو، قایق تک‌چوبی و ستون خانه. روحی که مورد بی‌توجهی قرار گیرد یا بترسد ممکن است سرگردان شود و بیماری به دنبالش بیاید، و بنابراین بخش بزرگی از زندگی روزمره صرف حفظ روابط خوب میان چیزها می‌شود. قطع یک درخت، کشتن یک میمون یا برپا کردن خانه‌ای نو همگی به آیین نیاز دارند، و جشن بزرگ عشیره، پولیائیجات، می‌تواند کار عادی را برای هفته‌ها متوقف کند. شمن‌هایی به نام کرئی با آواز، رقص و هدایای گیاهی مذاکرات را انجام می‌دهند. هیچ رئیسی وجود ندارد. یک ریماتا مراسم را رهبری می‌کند، اما درباره‌ی تصمیم‌ها میان بزرگسالان آن‌قدر بحث می‌شود تا همه بتوانند با آن‌ها کنار بیایند.

اقتصاد بر پایه‌ی ساگو، تارو، موز، خوک، مرغ، ماهیگیری رودخانه‌ای و شکار با کمان و تیرهای زهرآلود استوار است. به‌طور سنتی برنج، سفال و بافندگی وجود نداشت: غذا در بامبو پخته می‌شود و پارچه از پوست درخت کوبیده می‌شود. بدن‌ها چیزی تلقی می‌شوند که روح باید از زندگی در آن لذت ببرد، و این دلیل اعلام‌شده‌ی خالکوبی‌های خطی ظریف، گل‌ها و مهره‌ها، و رسم قدیمی تراشیدن دندان‌ها به شکل نوک‌تیز است. امتیازات قطع درخت در دهه‌ی ۱۹۷۰ به سیبروت رسید و بخشی از جزیره از آن زمان به پارک ملی تبدیل شده است. فشارهای امروزی کمتر از فرمان‌ها و بیشتر از مدرسه‌ها، کلیساها، پول نقد و گردشگران پیاده‌روی در پایین‌دست رودخانه می‌آید.