اروتیک اوروک‌ها

اورکها خود را اولتا می‌نامند، نامی که بر پایهٔ واژهٔ ایشان برای گوزن شمالی اهلی ساخته شده است، و این سریع‌ترین راه برای شناسایی آنهاست. آنان تنها گله‌داران گوزن شمالی در ساخالین هستند، جزیره‌ای دراز در کنار سواحل خاور دور روسیه، و از جنوبی‌ترین مردمان گوزن‌دار در جهان به شمار می‌آیند. گله‌داری آنان هرگز شبیه دامداری انبوه نِنِتس‌ها در غرب نبود. خانوادهٔ اولتایی چند ده رأس حیوان نگه می‌داشت که به‌عنوان حیوان بار و سواری و منبع شیر ارزش داشتند، و با آنها در میان دشت‌های ساحلی در تابستان و جنگل لارکس داخلی در زمستان جابه‌جا می‌شد. کالری واقعی از ماهی آزاد به دست می‌آمد. این ترکیب، یعنی گله‌های کوچک حمل‌ونقل همراه با اقتصاد ماهیگیری رودخانه‌ای و دریایی، آنان را از همهٔ همسایگانشان متمایز می‌کند. زبانشان، اولتایی، به خانوادهٔ تونگوزی تعلق دارد و نزدیک‌ترین خویشاوندش اولچ و نانایی در سرزمین اصلی آن سوی تنگه است، هرچند قرن‌ها زندگی در جزیره آن را متمایز ساخته است. اکنون در خطر جدی انقراض است: گویشوران روان آن را می‌توان شمرد و بیشترشان سالمند هستند. کتاب آموزشی با الفبای سیریلیک تنها در دههٔ 2000 پدید آمد که فعالان اولتایی با همکاری زبان‌شناس ژاپنی، جیرو ایکگامی، تهیه کردند، ده‌ها سال پس از آنکه زبان دیگر به کودکان منتقل نمی‌شد.

باورهای کهن شامانی بود و حول ارواح قبیله‌ای، ارباب جنگل و دریا، و مراسم خرس که در خطوط کلی با نیفخ‌ها و آینوهایی که آن‌ها هم در ساخالین زندگی می‌کردند مشترک بود، سازمان می‌یافت. تعمید ارتدوکس همراه با حکومت روسیه آمد و بیشتر بر آن لایه گذاشته شد، نه آنکه جایگزینش شود. سپس قرن بیستم این مردم را دو نیم کرد. از 1905 تا 1945 نیمهٔ جنوبی جزیره کارافوتوی ژاپنی بود و مردان اولتایی آنجا به‌دلیل تسلطشان بر زمین به یگان‌های ارتش سربازگیری شدند. هنگامی که نیروهای شوروی در 1945 ساخالین را گرفتند، بسیاری از همان مردان به‌عنوان همکار دشمن محکوم و به اردوگاه‌های کار فرستاده شدند. برخی از بازماندگان به هوکایدو رفتند، جایی که داهینین گندانو سال‌ها بر ژاپن فشار آورد تا جانبازان اولتایی را به رسمیت بشناسد و غرامت دهد، و موزهٔ کوچکی در آباشیری به نام جاکا دوکسونی تأسیس کرد تا آنچه از فرهنگ مادی باقی مانده بود را نگه دارد. کسانی که ماندند، دیدند گله‌هایشان جمعی‌سازی شد و اردوگاه‌هایشان در شهرک‌هایی چون وال و پورونایسک ادغام شد. تنها چند صد اورک باقی مانده‌اند که هنوز بر سر دسترسی به چراگاه و ماهیگیری با صنعت نفت و گاز مذاکره می‌کنند، صنعتی که جزیره را دگرگون کرد و اکنون برنامه‌های توسعهٔ بومی را در آن تأمین مالی می‌کند.