اروتیک نوکساک

نوکساک‌ها نام خود را از واژهٔ خودشان برای خودشان گرفته‌اند، noxwsá7aq، که معمولاً به‌صورتی شبیه «همیشه ریشه‌های سرخس» ترجمه می‌شود و اشاره‌ای است به غذای اصلی‌ای که از کف دره کنده می‌شد. این سرنخ مفیدی برای شناخت آنهاست: آنان بیش از آنکه مردمی رو به اقیانوس باشند، مردمی رودنشین هستند که رو به بالادست دارند. سرزمینشان حوضهٔ رود نوکساک در گوشهٔ شمال‌غربی دورافتادهٔ ایالت واشنگتن است، جایی که سه شاخه از یخچال‌های کوه بیکر از میان جنگل‌های تپه‌ها و زمین‌های پهن و باز پایین می‌آیند، پیش از آنکه رود به سوی غرب و به خلیج بلینگهام بپیچد. آنان در شاخه‌ها ماهی سالمون صید می‌کردند، در ارتفاعات شکار می‌کردند، جایی که بز کوهی هم پشم و هم گوشت فراهم می‌کرد، و در محل تلاقی رودها روستاهای دائمی داشتند. مرز بین‌المللی که در سال 1846 تعیین شد، شبکهٔ خویشاوندی آنان را دو‌نیم کرد. خانواده‌های نوکساک پیوندی نزدیک با جوامع سوماس، ماتسکوی و چیلیواک در دره فریزر، درست در شمال این خط، دارند، و این پیوندها با گذر یک گروه نقشه‌برداری از اهمیت نیفتادند.

زبانشان، Lhéchalosem، از خانوادهٔ زبان‌های سالیشی است و به گروه سالیش ساحلی مرکزی تعلق دارد، و میان همسایگانش جایگاه ناهمواری داشت: آن‌قدر متمایز بود که بتوان آن را زبانی مستقل دانست، و آن‌قدر به هالکومیلم نزدیک بود که تا سدهٔ نوزدهم بسیاری از نوکساک‌ها زندگی روزمرهٔ خود را به هالکومیلم می‌گذراندند. آخرین کسانی که با این زبان بزرگ شدند در دههٔ 1970 درگذشتند و آنچه باقی مانده عمدتاً از مستندسازی‌ای می‌آید که در سال‌های پایانی عمرشان با آنان انجام شد. قبیله امروز این زبان را از روی همان سوابق آموزش می‌دهد. زندگی مذهبی بیش از یک مسیر دارد: عضویت در کلیساهای کاتولیک و پروتستان در کنار کلیسای شیکرهای هندی و رقص روح خانهٔ بلند زمستانی که خصوصی است و برای بیگانگان به نمایش گذاشته نمی‌شود.

تاریخ سیاسی آن غیرمعمول است و ارزش دانستن دارد. معاهدهٔ پوینت الیوت در سال 1855 نام نوکساک‌ها را به‌عنوان طرف معاهده ذکر نکرد، و انتظار فدرال مبنی بر اینکه آنان به محمیهٔ لامی منتقل شوند تا حد زیادی برآورده نشد. آنان در دره ماندند و از دههٔ 1880 بسیاری از خانواده‌ها زمین خود را به‌عنوان قطعات مسکونی فردی برای بومیان حفظ کردند. نتیجه قبیله‌ای است که هیچ محمیهٔ واحد و پیوسته‌ای ندارد و قطعات پراکندهٔ زمین امانی در اطراف دمینگ را در اختیار دارد، و تا سال 1973 منتظر به رسمیت شناخته شدن فدرال ماند. عضویت به سرشماری قبیله‌ای سال 1942 بازمی‌گردد، قاعده‌ای که در سال‌های اخیر به اختلافات سخت و کاملاً علنی بر سر ثبت‌نام در قبیله انجامیده است.