اروتیک مینیکانجو

Mnikȟówožu، نامی که خودشان به آن خوانده می‌شوند و به معنای «کاشتکاران کنار آب» است، به چیزی اشاره دارد که کلیشه‌ی دشت‌های پلین از آن غافل مانده است: این گروه در فصل‌های بین شکارها بذر را در خاک مرطوب کف دره‌های کنار آبراهه‌ها می‌کاشت. میکونجو یکی از هفت گروه لاکوتا از تیتونوان است که خود یکی از سه بخش Očhéthi Šakówiŋ، یعنی «هفت آتش شورا»، به شمار می‌آید. قلمروشان از تپه‌های بلک هیلز به سوی جنوب و شرق تا رودخانه پلت امتداد داشت، دشت‌های مرتفع علفزار کوتاه که با کناره‌های جنگلی رودخانه‌ها بریده می‌شد، و بیشتر بازماندگان آنان امروز در غرب‌مرکزی داکوتای جنوبی، در ذخیره‌گاه رودخانه شاین زندگی می‌کنند، که آن را با سیهاساپا، ایتازیپکو و اوهنومپا تقسیم می‌کنند. زبان، لاکوتا است، غربی‌ترین گویش زبان سیوکس و بخشی از خانواده‌ی گسترده‌تر زبان‌های سیوان که کرو، هیداتسا، اوساج و اوماها را نیز در میانه‌ی قاره در بر می‌گرفت. امروز بیشتر کسانی که به آن مسلط‌اند سالمندان‌اند و دیگران عمداً آن را یاد می‌گیرند: کلاس‌های غوطه‌وری، فرهنگ‌لغت‌ها، برنامه‌ی درسی و دستگاهی کامل که در یک نسل ساخته شده تا در برابر مدرسه‌های شبانه‌روزی‌ای که زبان را در گذشته‌ی نزدیک از آنان گرفتند، بایستد.

و چیز دیگری نیز در رودخانه شاین زنده است. «پیپ گوساله‌ی مقدس» که بنا بر سنت لاکوتا را «زن گوساله‌ی گاومیش سفید» آورده است، در گرین گراس نزد خانواده‌ای از میکونجو به نام Looking Horses طی نوزده نسل نگهداری شده است. آیین اینجا از روی کتاب بازسازی نشده است. زمانی که ممنوع بود به زیرزمین رفت و سپس بازگشت. قرن نوزدهم بر این گروه سخت فشار آورد: پیمان فورت لارامی در سال 1868، سپس طلا در بلک هیلز و جنگی که به دنبالش آمد، نبرد لیتل بیگ‌هورن، تسلیم‌شدن‌های سال 1877، و فروپاشی ذخیره‌گاه بزرگ سیوکس در سال 1889. سپس Wounded Knee آمد. Spotted Elk که با نام Big Foot شناخته می‌شد، در دسامبر 1890 فرقه‌ی بیمار و گرسنه‌ی میکونجو را به سوی Pine Ridge هدایت می‌کرد که هنگ هفتم سواره‌نظام آنان را کنار Wounded Knee Creek متوقف کرد و بیش از دویست و پنجاه نفر از آنان را، از مردان و زنان و کودکان، کشت. Touch the Clouds و Lame Deer نیز از میکونجو بودند، اما نام این گروه، نام گروه Spotted Elk است. در 1950s سد Oahe بیش از صد هزار ایکر از زمین‌های پست کنار رودخانه شاین را زیر آب برد و درختان، باغ‌ها و شهرها را بلعید، که برای زارعان کنار آب پایانی تلخ است. هر دسامبر سواران مسیر Spotted Elk را بر پشت اسب در سرما دوباره می‌پیمایند و در سالروز، به محل قتل‌عام می‌رسند. آنان این مسیر را «سواری نسل‌های آینده» می‌نامند.