اروتیک کیکاپوهای مکزیک

کیکاپوی مکزیکی قومی از دریاچه‌های بزرگ هستند که بیش از یک سده و نیم در بیابان‌های خشک و بوته‌زار شمال کوآهوئیلا زندگی کرده‌اند. آنان تقریباً همه چیزهایی را که با خود آورده بودند حفظ کرده‌اند. شهر اصلی آنان، El Nacimiento de los Kikapú در نزدیکی Múzquiz، پیرامون یک چشمه شکل گرفت. در کنار آن روستای ماسکوگوس‌ها یا سمینول‌های سیاه قرار دارد که در همان دوره به جنوب آمدند. در سونورا نیز یک شهرک کوچک‌تر کیکاپو وجود دارد. مهم‌تر از همه، این جامعه به سبب امتناع از جذب شدن، چه توسط ایالات متحده، چه توسط مکزیک و چه توسط هر کلیسایی، شناخته می‌شود.

راه رسیدن به آنجا طولانی بود. گروه‌های کیکاپو از غرب دریاچه‌های بزرگ رانده شدند، از راه ایلینوی، میسوری و کانزاس، و به تگزاس رسیدند. در میانه سده نوزدهم، پیشنهاد مکزیک برای دادن زمین در ازای نگهبانی از مرز در برابر یورش‌گران کومانچ و آپاچی را پذیرفتند. در دهه 1860 خانواده‌های بیشتری به آنان پیوستند و در سال 1865 یکی از گروه‌ها در Dove Creek، در راه سفرش به جنوب، در برابر نیروهای تگزاس ایستادگی کرد. در سال 1873 سواره‌نظام ایالات متحده به فرماندهی Ranald Mackenzie بدون رضایت مکزیک از ریو گرانده گذشت. روستاهای نزدیک Remolino را سوزاندند و زنان و کودکان را اسیر کردند تا گروه را به قلمرو سرخپوستان بازگردانند. برخی به شمال رفتند و خانواده‌هایی که ماندند نیاکان جامعه امروزی‌اند.

در بیشتر سده بیستم، زندگی چرخه‌ای سالانه داشت. خانواده‌ها فصل آیینی را در Nacimiento می‌گذراندند. در بقیه سال، بسیاری از آنان به دنبال کار کشاورزی به شمال ایالات متحده می‌رفتند و از Eagle Pass در تگزاس عبور می‌کردند، جایی که سال‌ها زیر پل بین‌المللی در سرپناه‌های موقتی اردو می‌زدند. کنگره در سال 1983 قبیله سنتی کیکاپوی تگزاس را به رسمیت شناخت. این امر محل کوچکی را نزدیک Eagle Pass و حق رسمی عبور آزادانه از مرز برای آنان فراهم آورد.

زبان کیکاپو زبانی از گروه آلگونکی مرکزی است و آن‌قدر به زبان‌های ساک و مسکواکی نزدیک است که زبان‌شناسان غالباً این سه را گویش‌های یک زبان واحد می‌دانند. هنوز در خانه‌ها به آن سخن گفته می‌شود، در حالی که با بیگانگان از اسپانیایی و انگلیسی استفاده می‌شود. پژوهشگران سده بیستم همچنین صورت سوتی‌وار این زبان را ثبت کردند که جوانان برای گفت‌وگو از فاصله دور، از جمله هنگام خواستگاری، از آن استفاده می‌کردند. دین در اینجا امری یکشنبه‌ای نیست. ایمان سنتی بر پایه تبارهای پدرتبار سازمان یافته و تقویمی از آیین‌ها که در Nacimiento برگزار می‌شوند، ریتم سال را تعیین می‌کند. بیگانگان، چه گردشگر، چه پژوهشگر و چه مبلغ، عموماً در فاصله‌ای دور نگه داشته می‌شوند. کلبه‌های بیضی‌شکلی که با حصیرهای نی پوشیده شده‌اند هنوز در روستا ساخته می‌شوند.