اروتیک ماسکوتن

ماسکوتن‌ها مردمی آلگونکین از دشت‌های جنوبی دریاچه‌های بزرگ بودند. نامشان نخستین بار در اسناد فرانسوی اوایل سده هفدهم ثبت شد و تا اوایل سده نوزدهم، زمانی که آخرین بازماندگانشان در کیکاپو و شمار کمتری در پوتاواتومی و مسکواکی ادغام شده بودند، به‌عنوان ملتی جداگانه از میان رفتند. نامشان از واژه‌ای آلگونکین به معنای دشت باز گرفته شده است و نکتهٔ اصلی همین است: آنان به علفزار تعلق داشتند، به خط مرزی‌ای که در آن جنگل‌های شرقی به سرزمین علف‌های بلند ایلینوی و ایندیانا بدل می‌شوند. فرانسوی‌ها ریشهٔ واژه را اشتباه شنیدند، ریشه‌ای که معنای آتش را نیز در خود دارد، و آنان را در سوابق با عنوان Nation du Feu، یعنی ملت آتش، ثبت کردند. این ترجمهٔ نادرست پس از نابودی ایشان هم باقی ماند. آنان در دشت‌های رودخانه‌ای ذرت، لوبیا و کدو می‌کاشتند و این مزارع را به‌طور فصلی رها می‌کردند تا در دشت باز بیسون شکار کنند؛ اقتصادی دوگانه که ایشان را میان روستانشینان جنگل‌های شرق و شکارچیان دشت‌های غرب قرار می‌داد. زبانشان آلگونکین مرکزی بود و به گواهی تقریباً همهٔ فرانسوی‌هایی که هر دو را شنیده بودند، آن‌قدر به کیکاپو نزدیک بود که همان زبان به شمار می‌رفت؛ تقریباً هیچ‌یک از آن به نوشتار درنیامد، پیش از آنکه از گفتار بیفتد. زندگی دینی‌شان بر پایهٔ مانیتو‌ها می‌گشت، نیروهایی که در رؤیا و روزه‌داری با آدمی دیدار می‌کنند، نه از راه هیچ روحانیت دائمی. تبلیغ کلود آلوئز که در سال 1670 میان ایشان آغاز شد، بازماندهٔ اندکی بر جای گذاشت.

سده هفدهم فشار سختی بر ایشان وارد کرد. دسته‌های جنگی ایروکوا در دهه‌های 1640 و 1650 ایشان را به غرب دریاچهٔ میشیگان راندند، و تا سال 1670 در شهرکی حصاردار در بالادست رودخانهٔ فاکس در ویسکانسین زندگی می‌کردند و دیوارهای آن را با همسایگانی از میامی و کیکاپو قسمت می‌کردند. در دهه‌های بعد به‌تدریج به سوی جنوب و به سوی رودخانهٔ واباش بازگشتند. در زمستان 1712 گروهی جنگجوی متحد به اردوگاه شکار ماسکوتن‌ها در رودخانهٔ سنت جوزف یورش برد؛ بازماندگان به سوی دیترویت رفتند، جایی که ماسکوتن‌ها و مسکواکی‌ها با هم محاصره و قطعه‌قطعه شدند، و این آغاز جنگی فرانسوی بود که بیست سال ادامه یافت و به جنگ‌های فاکس معروف است. ماسکوتن‌ها در کنار مسکواکی‌ها جنگیدند و سپس، وقتی در اواخر دهه 1720 باد برگشت، علیه ایشان جنگیدند و از آن میان تضعیف‌شده و پراکنده بیرون آمدند. پس از آن کمتر و کمتر در سوابق دیده می‌شوند، و همواره به کیکاپو نزدیک‌تر، تا آنکه این دو نام دیگر دو نام نبودند. هیچ‌کس ماسکوتن‌ها را نابود نکرد و هیچ‌کس لحظهٔ پایان ایشان را ثبت نکرد؛ آنان جذب شدند، همان‌گونه که ملت‌های کوچک زیر فشار معمولاً جذب می‌شوند. امروز نوادگانشان در جامعه‌های کیکاپو در کانزاس، اوکلاهما و کوآهوئیلا زندگی می‌کنند و نسبی را با خود دارند که دیگر نام جداگانه‌ای به آن وصل نیست.