اروتیک کاوایسو

کاوایسوها مردم کوه‌های تهاچاپی هستند، گره‌گاهی ناهموار در جنوب کالیفرنیا که در آن رشته‌کوه سیرا نوادا به سوی غرب و به سمت رشته‌کوه‌های ساحلی می‌پیچد و صحرای موهاوی در شرق گشوده می‌شود. نام کاوایسو از همسایگان یوکوتس آنان گرفته شده است. نامی که خودشان بر خود می‌نهند، به‌سادگی به معنای «مردم» است. آنچه آنان را متمایز می‌کند زبانشان است. کاوایسو زبانی نومیک از خانواده زبان‌های اوتو-آزتکی است. نزدیک‌ترین خویشاوندان آن چِمِهوِیی، پایوت جنوبی و اوت هستند که در حوضه بزرگ و در امتداد رود کلرادو به آن‌ها سخن گفته می‌شود. با این حال، کاوایسوها میان مردمان کالیفرنیا زندگی می‌کردند: یوکوتس‌ها در دره سن خواکین در غرب، توباتولابال‌ها در بالادست رود کرن در شمال، و کیتانِموک‌ها در جنوب. سرزمین آنان جنگل‌های بلوط، دامنه‌های کاج پینیون و صحرای باز را در بر می‌گرفت و از هر سه امرار معاش می‌کردند.

زندگی بر پایه فصل‌ها می‌گذشت. خانواده‌ها زمستان را در دره‌های در پناه از باد و سرما می‌گذراندند. یکی از این دره‌ها، توموکاهنی، که نامش به معنای خانه زمستانی است، اکنون یک پارک تاریخی ایالتی در بیرون از تهاچاپی است. هنگامی که فصل مغز کاج پینیون، بلوط، دانه‌ها و شکار فرا می‌رسید، مردم به بالای دامنه‌ها و به دل صحرا می‌رفتند. هاون‌هایی که در رخنمون‌های گرانیتی ساییده شده‌اند هنوز نشان می‌دهند بلوط کجا کوبیده می‌شد تا آرد شود. مردم‌شناس موریس زیگموند طی چند دهه از سده بیستم با بزرگان کاوایسو کار کرد و کاربرد بیش از دویست گیاه را برای خوراک، دارو، الیاف و آیین ثبت کرد. سبدبافته‌های کاوایسو در مجموعه‌های موزه‌ها نگهداری می‌شوند.

زندگی معنوی آنان به مکان‌های مشخصی پیوند داشت. در قصه‌های کاوایسو، موجودات جانوری، از جمله کایوت، پیش از انسان‌ها در این سرزمین می‌زیستند و غارهای نقاشی‌شده توموکاهنی به آن قصه‌ها مربوط می‌شوند. شامان‌ها نقش درمانگر داشتند. مسیحیت بعدها آمد و اکنون در کنار باورهای کهن وجود دارد.

در دهه‌های 1850 و 1860، معدنچیان طلا به سرزمین رود کرن آمدند و دامداران گاو دره‌ها را تصاحب کردند. در دهه 1870، شرکت سادرن پاسیفیک خط راه‌آهن خود را به زور از گردنه تهاچاپی گذراند و برای بالا رفتن از شیب، ریل را به شکلی مشهور روی خودش حلقه کرد. کاوایسوها در دامداری‌ها به کار مشغول شدند و پیوسته از سرزمین‌شان رانده شدند و جمعیتی که هرگز بزرگ نبود، باز هم کوچک‌تر شد. امروز هیچ قبیله کاوایسویی وجود ندارد که دولت فدرال آن را به رسمیت شناخته باشد. بازماندگان آنان هنوز در شهرستان کرن و فراتر از آن زندگی می‌کنند و اعضای جامعه کوشیده‌اند زبانشان را ثبت و آموزش دهند، زبانی که اکنون به‌شدت در خطر نابودی است.